S&5& ( I0 4 ) J&3& 
eadem ipfis plerumque funefta eft et frequentius i 
gangraena terminatur. Differentia inter phlegmo- 
nofam et eryflpelaceam futilis efle videtur Noftro, 
fed magis attendenda ea inter fuperam, vel quae fu* 
periorem pe£toris partem et vafa fubclauia afficit, et 
inferam, vel quae fimul diaphragma et faepius etiam 
hepar tangit. In fpuria venaefectionis et emetico¬ 
rum vfus a flatu aegri indicari debent; praeterea 
autem topicis, infufis et deco£tis diaphoreticis lenio¬ 
ribus et in grauiori cafu potiffimum veficatorio, loco 
dolenti applicando, opus eft. Eadem remedia cum 
debita cautione etiam in pleuritide vera valent; re- 
folutio tamen, per expe£torationem praeftanda, omni 
modo iuuari debet, ad quam oxymel fcilliticum, ad- 
iun£to infufo calido plantarum pectoralium cum 
pauco meile et conueniente dofi kermes mineralis, 
praecipue facit: exulare autem debent pinguia, vt 
oleum amygdalarum dulcium, fperma ceti cet. Iis¬ 
dem remediis peripneumonia tra£tanda eft, vbi ta¬ 
men oxymel fcilliticum principatum tenet. Febris 
catarrhalis itidem plerumque per expectorationem 
foluitur: abftinendum tamen a potu nimio. Solidis 
nimis debilitatis, roborantia et purgantia tonica, vt 
rheum, cum manna coniuncla, adhibenda funt. In 
hoc autem morbo abufus venaefetlionis et eorum- 
dem pinguium, quae antea repudiauerat CI. Auctor, 
iterum reprehenditur. 
Praeter hos acutos morbos funt etiam tres alii, 
vere tantum gradu diuerft, nempe fynochus fim- 
plex, febris putrida et febris putrida maligna flue 
peftilentialis, quam etiam febrem nauium dicere 
poffis. Potiflimum in pofteriori morbo defcriben- 
do copioftor eft Cl. Au£tor, monftrando eiusdem 
affinitatem et fimilitudinem. Cum febre nofoco- 
miorumaCl. prxnguo defcripta, et plura eius¬ 
dem exempla ex temporibus bellorum nuperrime 
ab 
