( 2io ) e9& 
l’epine, qui eam d. 29 m. augufti, et d. 20, 22 
et 24 oftobr. 1764 Facultati praelegit. Profiten¬ 
tur autem huius Au&ores, fe legifie pleraque fcripta, 
quae de inoculatione diuerfis linguis edita funt; 
confirmatos fe effe a reliquis Membris Facultatis; 
fcripfiffe ad celeberrimos medicos et inoculatores 
exteros pariter ac Gallos, iisque varias de hac re 
quaeftiones propofuiffe; tandemque diligenter 
omnia, quae in inoculationibus Pariflis fatlis euene- 
rint, adnotaffe. Ordine vtuntur hoc. Primo loco 
proponunt argumenta eorum, qui inoculationem 
defendunt; deinde recenfent obie£tiones aduerfa- 
riorum, tandemque fuam de lingulis fententiam ad¬ 
dunt. Omnia magno teftimoniorum ex variis feri- 
ptoribus colleQorum numero, literarumque frag¬ 
mentis probare et confirmare ftuduerunt. Cum 
in tanta rerum multitudine et varietate, omnia hoc 
loco copiofius repetere non poffimus, fufficiat 
• argumenta tantum praecipua enarraffe. 
p. 5. et Primum , quo defenfores inoculationis vtuntur, 
19. argumentum eft: variolas naturales adeo lethiferas 
effe, vt vnus fere femper ex fex vel feptem, qui iis 
laborant, et fi malignae fuerint, modo ex tribus mo¬ 
riatur. Ad hoc refpondent: periculum variolarum 
naturalium nimis augeri: minus effe eas periculofas 
in Gallia, quam in Angjlia: faepe in nofocomiis ex 
40 vel 60 vix vnum interire: in coenobio St. Cyr 
ex ioz vnam tantum periiffe. Adducitur quoque 
p. 111 ,teftimonium 111. van swieten, qui in literis ad 
Facultatem medicam Parifinam datis profitetur: 
paucos perire ex variolis naturalibus, Ji debita adhibea- 
tuf cura. 
p. 9 « et Alterum argumentum pro inoculatione eft: ne- 
minem aut vix quemquam effe, qui per omnem vi¬ 
tam liber fit a variolarum naturalium periculo. Hoc 
