( 556 ) 5&9 & 
ideo concepit animo do£trinam de claffibus morbo¬ 
rum, ad fimilitudinem claflium, quibus botanici 
vtuntur: de qua cum boe rhavius confultusef- 
fet,ita rem comprobauit, vt difficultatem operis agno- 
fceret. Verum prodiit liber de dafftbus morborum , 
limulae Monspelium rediit: in quo non tam perti¬ 
nacia opinionis tuendae accufanda elt, (nam multo¬ 
rum iudiqio rem omnem tradiderat,) quam arduus 
labor legendi, examinandi, adde etiam inueniendi et 
ordinandi, mirandus. Certe haec ingenii non vul¬ 
garis argumenta fuerunt, et initia libri, quo medico¬ 
rum omnium ftudia erecta et ad examinandam rem 
incitata funt, quo multa praeclare explicantur; cui 
denique impreffa doctrinae veffigia omnis pofteritas 
attente animaduertet. Eius libri praemium hoc fuit,' 
vt ei fpes et ius marcoto fuccedendi concedere¬ 
tur, qui hactenus in academia Monspelienfi munere 
Profefforis medicinae fundus erat. Inter haec aliud 
non minus opus aggreffus effi Nam medicinam, 
haud exiguo opinionum onere obrutam, cum omnes 
fere a neceffaria corporis fabrica morborum cauffas 
et remedia repeterent, ita liberauit, vt, quamuis mul¬ 
tos potentesque auctoritate aduerfarios haberet, ipfe 
vero innutritus eiusmodi opinionibus effiet, magno 
tamen animo iis obuiam iret. Docuit igitur fermo- 
ne et fcripto, primo timidius, ne collegas offendere 
videretur, fed mox line vlla cunctatione, vt fas elt 
defendere, quae viro intelligenti polt diuturnam co¬ 
gitationem vera videntur, fed docuit cum aliis qui¬ 
busdam, non folum arbitrarios ac mutabiles corpo¬ 
ris humani motus, fed neceffarios etiam et perpetuae 
legi adftri&os, moderante animo fieri et regi: quae 
doctrina iis fimul reftitit, qui haec omnia chemicis 
vel mechanicis cauffis tribuerint. Iam quantus hoc 
modo ad veritatem gradus factus fit, aut quantum 
in vtramque partem peccatum, quaerere nunc non 
attinet; 
