D&jfe ( 6 l 6 ) s&s& 
tangeret, quam mul&a. Alterum praeiudicium in 
facilitate aegrorum hebetis ingenii politum eft, qua 
confilia omnium, qui eos vifitant, fequuntur. Haec 
ftupiditas eodem modo tolli ponet, quo varia fuper- 
ftitionis genera fublata funt, quibus apparitiones, 
lpe£tra et centena alia ortum fuum debuerunt. Quod 
autem alterum momentum fpeclat, ruftici duplici 
modo inflrui poffunt: vel calendariis, vel viua voce 
oratorum facrorum. Quod ad primum attinet, Sue- 
cia et nuper demum Palatinatus egregia hac in re 
exempla dederunt; nec in ipfa Heluetia hic modus 
abfque fruftu tentatus eft. Ad obtinendum alterum 
finem concionatoribus lectio libri Tiflotiani aftiduo 
commendatur et viri quidam venerabiles cum laude 
nominantur, qui gregis, libi eommifli, curam et in 
morbis corporis fidelem egerunt, 
p. 313. Caput decimum idque vltimum alteram fere 
partem totius operis fiftit, et monita quaedam de 
dyfenteria in genere complecfitur. Differentia, 
quae inter dyfenteriam cum febre et line ea ftatui- 
tur, vaga eft: haec enim potius diarrhoea dici debe¬ 
ret, cum vera dyfenteria faltem fub initium femper 
febrem comitem habeat, quamquam nunc maio¬ 
rem, nunc minorem. Nonnumquam paucis ante 
mortem diebus febris prorfus abeft, cum inflamma¬ 
tio in gangraenam tranfiit. Multum tamen refert 
fcire, cuius indolis febris fit, inflammatoria, putri¬ 
da , maligna e. f. p. aut num vna febris fpeciqs in 
aliam tranfeat. Febris maligna dyfenteriae potifli- 
mum fuperuenit, fi plures aegri in loco angufto, re- 
nouationem aeris non libere admittente, continen¬ 
tur, quod experientiaeCl. p.kixgle euincunt. Dif¬ 
ferentia inter dyfenteriam benignam et malignam 
melius fundata eft ‘: fed faepe ambo genera difficul¬ 
ter a fe inuicem difcernuntur. Eadem quoque ra¬ 
tio eft contagiofae indolis huius morbi. Species eius- 
