8 
αυτόν κρυπτόμενο; εις την άμμον ώς δόλωμα διά νά εφελ- 
κύτρ τά μικρά ίχθύδια, εκ των οποίων τρέφεται. Η σαρκώδης 
αυτή άπόφυσις, την οποίαν οί άλιεΐς ύπελάμβανον αναμφι¬ 
βόλους ώς γλώσσαν του ζώου, έξερχομένη ώς θρυαλλίς ί'4 
του στόματος κεφαλής όμοιαζούσης μέ λύχνον, παρέσχεν 
ευκόλως αφορμήν εις την ζωηράν φαντασίαν των αρχαίων 
νά πλάσωσι τον μύθον τού ότι φέγγει την νύκτα (ύς ό λύχνος, 
καί μάλιστα εάν ό Ούρανοσκόπος φωσφορίζη την νύκτα 
ενίοτε, καθώς συμβαίνει εις πολλούς ιχθύς. Υποστηρίζει δέ 
ισχυρούς την γνώμην μου ταύτην περί τού ούρανοσκόπου καί 
ή παραβολή των ονομάτων αυτών. Εις όλους τούς ειδήμονας 
των αρχαίων είναι γνωστόν ότι το πλεϊστον μέρος των ονο¬ 
μάτων των μνημονευομένων παρά τού ΙΙλινίου ζώων είναι 
κατ’ ευθείαν Ελληνικά η μεταφρασμένα από τά Ελληνικά, 
ώστε νομίζω περιττόν νά ενδιατρίψω εδώ άποδεικνύων την 
αλήθειαν ταύτην. Τό όνομα λοιπόνΐΛίοβΓίια αναλογεί προφα¬ 
νώς μέ τό ημέτερον Λύχνος, καί τοιούτονόνομα ιχθύος ευρί¬ 
σκω τώ ό'ντι άναφερόμενον παρά τού Ησυχίου ( ι ), άλλ’ απλώς 
καιάνευ τινός περιγραφής, ώςε ές αυτού μόνου δεν ηθελον δυ- 
νηθή νά συμπεράνω ποιον είδος ιχθύος εννοεί ό Ησύχιος, κα~ 
θώς δεν εννόησε κανείς άλλος, εάν δεν ηζευρον ότι μέχρι 
τούδε διετηρηθη τό όνομα άπαράλλακτον, καί λέγουν απαντα¬ 
χού εις την Ελλά.δα Λύχνον τον ϋΓ^ποδΟοριπτι δοαΙοΓυηι 
1ύ. Ούτω λοιπόν εξηγείται καί τό σημερινόν Ελληνικόν ονο- 
μα τού ιχθύος, τό όποιον γνωρίζων ό Σνεϊδέρος παρά τού 
Φορσκωλίου (2) δεν ηξευρε πώς νά συμβιβάστ) (ο), καί ό 
(1) «Λύ χνος, λαμπάς .... καί ιχθύς κάλλίς-ος. » ίΐσύ χ. ί. λ. Λ ίχνος. 
'Ί) Ε ΟΓΒ^αοΙ, οΙβδΟΙΊρΙ. ΠΠΗΤ). Ρ. XIV. 
(3) « (^ 110(1 νβΓΟ Ε'Γαηο5Γθριΐ5 βΐίίυτι λύχνο; ηικίίΐ, ρ]υ5 ηιΓιόβιη 
