ΙΟ 
ρνομα αυτού, όπου τον ονομάζουν Ιαιοογιη <ϊί ρβίΓβ (ΐ), 
τουτέστι Λύχνον των πετρών. 
θύτου λοιπόν ή διάπλασις της κεφαλής του Ούρανοσκοπου, 
ή γλωσσοειδής καί κατά προαίρεσιν εκτεινόμενη άπόφυσις του 
στόματος αυτού, καί τά σωζόμενα έως σήμερον όνομ.ατα 
εις την Ελλάδα καί εις την Ιταλίαν δεν αφήνουν, μ.ε φαίνε- 
νεται, κανένα δισταγμόν, δτι ή Ι^ιιοβπια του Πλινίου εί¬ 
ναι ό ϋΓοίιιοδοοριίδ δοαΙοβΓ Ε. 
Η μόνη αμφιβολία δέ, την όποιαν ήδύνατό τις ίσως νά 
διεγείρν) εις την εζήγησιν ταύτην είναι, οτι ό ΙΙλίνιος άπαριθ- 
μών τά ένυδρα ζώα αναφέρει εις τό αυτό κεφάλαιον (α) χω¬ 
ριστά τον ϋΓαηοδΟορυηι καί την Ειιοθπιαην μ/ ολον τού¬ 
το διασκεδάζεται εύκολους καί αυτή, όταν σταγασθή τις οτι 
ό Πλίνιος, οςτις όμολογουμένως συγχέει καί διαστρέφει πολ- 
λα σαφή, ήδύνατο εύκολώτερον νά συγχυσνι καί τά αμφισβη¬ 
τούμενα διάφορα ονόματα τού ίγθύος τούτου καί νά έκλάβη 
αύτά ώς σημαίνοντα άλλα είδη ιχθύων, καθώς συνέβη καί 
εις τούς Ελληνας αυτούς περί τού' αυτού ζώου, τού οποίου 
την συνωνυμίαν είναι δύσκολον νά συνάζν) τις μετά βεβαιό- 
τητος εις τά συγγράμματα, των (3). Καί ταύτα μέν περί 
τής Εαοβπιαβ τού Ιίλινίου. 
Περί δε τού Χάρακος έςεύρομεν μ.όνον παρά τού Οππια- 
(ΐ) Οοη/’ . (τβ5ΐιβΓ. ΗίδΙ. Αηιιαίίΐ. ρ. 927· 
(2) Η. Ν. XXXII, ιι. 
(3) Τά διάφορα αρχαία ονόαατ*, τά όποϊα άποδίδονται εις τον ΙίΓαηο 
δοορυηι 5ς3Επιηι I.. είναι ταυ;α· Καλλιώνυμος, Ο ύ ραν ο σκοπ ο ς, 
Ανωδόρκας, ή ιχ ερ οκο ί τ η ς , Ψαμιχοδύτη ς, Αγνός, Χυκτε- 
ρις, Κλέπτης, καί, καθ’ήχας, Λύχνο ς . Αλλά καί περί τούτων αλ¬ 
λαχού. 
