14 
genere dicamus, quod in duas dividitur species, oscines et 
alites; illarum generi cantus oris, his magnitudo differen¬ 
tiam dedit . 1u Frustra hoc loco legem ac rationem dispo¬ 
nendi supra memoratam circumspicimus. Sed ne in hac 
quidem posita norma perseverat, nam pavo, anser, ciconia, 
denique hirundo, palumba aliaeque deinceps excutiuntur. 
Non aliter de oscinibus agit, ubi casu fortuito commotus 13 ) 
alcedinem inter illas describit. Praeterea saepissime mira¬ 
bilia narrantur. Sic, ut multa alia his similia silentio prae¬ 
tereamus, in cap. IX. traditur: „Coccyx ex accipitre vide¬ 
tur fieri, tempore anni figuram mutans, quoniam tunc non 
apparent reliqui, nisi perquam paucis diebus; ipse quoque 
modico tempore aestatis visus non cernitur postea.“ 
Tales vero Plinii negligentiae eo magis mirabiles vi¬ 
dentur, quod in aliis locis videmus, eum minime omnia 
temere credidisse. Sic in capite quadragesimo nono de 
scopibus 14 ) ab Homero commemoratis: „nominantur ab 
Homero scopes, avium genus, neque harum satyricos modos 
motus, cum insidientur, plerisque memoratos facile conce¬ 
perim mente, neque jam aves noscuntur. Quamobrem de 
confessis disseruisse praestiterit/* 
Ex iis igitur, quae modo diximus, satis intelligi potest, 
quam exiguum locum Plinius inter rerum naturalium in¬ 
vestigatores teneat; attamen opus ejus, quum fontes, e 
quibus est haustum, perditi sint, momenti est maximi et 
inprimis in ornithologia laudandus est auctor non modo, 
quod permagnam enumeravit avium multitudinem, quas 
nos non omnes reperire et recognoscere possimus, sed multo 
magis idcirco, quia primus genus oscinum 15 ) constituit, 
13) Nat. hist. Lib. X, cap. 32. Ed. Sillig. 
14) Nunc, ut notum est, species strigum hoc nomine significatur. 
15) Nat. hist. Lib. X, cap. 20. 
