5&J& C 2 iS ) 
eft materia alimentaria: deinde ad therapiam, et, 
diftinflione inter remedia medica et medicamenta 
fa£la, ad partes ab ea, ob nimium ambitum, disiun- 
£las, ad materiam medicam puto, pharmacolo- 
giam, materiam chirurgicam progreditur. Hic 
limul definit venena , et refert ea iure ad patholo- 
giam et therapiam generalem. Diuifa therapia iir 
generalem, vbi i.vDwiGii therapiam laudatinprimis, 
et fpecialem, hanc difpefcit in chirurgicam et in ftrifte 
lic dictam. Chirurgia confiat ex materia, et patho- 
iogia chirurgica, et therapia, pra&ica eius, ad par¬ 
tum fpeftans, pars, dicitur ars obftetricia, Medici¬ 
na clinica eft theoriae etpraxeos medicae partiunt 
applicatio ad ftatum morbofum, ideoque non lingu¬ 
laris pars eft: huc etiam pertinet confultatoria. 
Tandem tertia praxeos pars medicina forenfis fe- 
«juitur. 
Tertium caput de medicinae fontibus genera- p, 
Sibus, experientia, ratione, vfu loquendi atque au£io- 
ritate agit: et deinde de fpecialibus traftat, nimirum 
de c. h. natura, animae corporisque nexu, et indole 
agendique modo aliorum extra nos politorum. Ex 
quibus egregias valdeque vtiles conclufiones in fine 
deriuat. 
Quartum caput de medicinae certitudine, quam p 
nemo tam acute, quam Cl. Auftor elaborauit, agens, 
docet, medicum ciuium fuorum falutem non in in¬ 
certo ponere, modos concludendi, fontes incer- 
titudinis et limites noftrae fcientiae detegere. Itaque 
nunc fe conuertit ad inuefiigandam certitudinem 
fenfuum internorum et externorum, fidei, ratioci¬ 
niorum, tandemque fontium medicinae fpecialium. 
Ob occalionem, ipfi datam, fert fuum de medicorum 
erroribus iudicium. Ex his praemiffis colligif, me¬ 
dicinam iure nomen fcientiae, eius vero partes 
pra&icas tam artis, quam fcientiae nomen prome¬ 
reri, 
