( r 7° ) 
cum cruciatus fummos, metum mortis, follicitu- 
dinem propinquorum non tam verborum ambagi¬ 
bus leuabat, quam vna tali fententia, quibus ple¬ 
num gerebat pe£lus, de prouidentia diuina, de vi 
religionis, de futura felicitate, de mifericordia di¬ 
vina: cuiusmodi fententias eo vultu et ore prolo¬ 
quebatur, vt certam animi peifuafionem proderet, 
et hac vna re multo pius, quam facundis blan- 
dientium precibus et fanitatis vana fpe oftendenda, 
efficeret. Paucis annis poft, quam inter medicos 
huius vrbis eife coeperat, ita au£lus eft aegrorum 
ad eum confugientium numerus, etiam e vicinia, 
vt non nifi corpus robuftum, acerrimi animi viri¬ 
bus adiutum, quale lvdwigio contigerat, tot 
itineribus, curis laboribusque par effet: totus 
enim dies fcholis habendis et aegris inuifendis dis¬ 
criminatus fuit. Accedebant quotidianae conful- 
torum epiftolae, quibus accurato refpondebat, et 
auxilium, in ipfa vrbe etiam ab iis quaefitum, quo¬ 
rum medicus non erat. Tamen nec fuccubuit his 
tot negotiis, nec vni alterius caufia aliquid detra¬ 
xit; fed in infigni ordinis ftudio fatis temporis 
habuit. 
Iam in docendo, quod alterum eius munus fuit, 
fi non exiguae commendationis eft, perfpicuitate 
vti, (quae quidem, nifi quis omnia via atque ratione 
cognita habeat, exfpeflari a nemine pofceft) fuit 
haeGi virtus ita propria lvdwigio, vt, qui eum 
audirent, facillimas quidem res fe accipere opina¬ 
rentur ; fed repetendo, cogitando, aliisque expo¬ 
nendo intelligerent, profe&o eas non omnibus in 
promtu e fle. Doftrinam habuit paratam: modo 
enim fciret, qua de re dicendum ,eflet, omnia ei 
in mentem veniebant. Neque tamen hac facultate 
ad focordiam abufus eft; imo nullam habuit fcho- 
lam, in qua quidem perpetuo fermone vtendura 
erat, 
