( 474 ) 
irms tantifper, dum aliunde meliora edoceamur. 
Verum illud re£ta admonuit Gallus, verba KctAktKO- 
fjboicri fjLSJOoirotg nullo modo ferae prorfus glabrae, 
fparfis tantum hinc inde pilis lingulis per pellem, 
conuenire; hinc igitur emendabat ' 7 rxAvT 0 fjL 0 icri de 
rugis interpretatus frontis, quae tamen non adeo 
confpicuae funt in fronte, quam in reliquo cor¬ 
pore. Deinde vox TroAvxopog eam fignificationem, 
rufi auftore Gallo noftro, non habet, nec omnino 
habere poteft. Denique locum Strabonis Libro XVI, 
p. 53?. de rhinocerotis pelle emendatum fic po- 
nife: s%et $e neti $vo (rroAxg pro crzvAxg i. e. habet 
duo cingula (i e. finus profundos pellis rugis effor- 
matos) tanquam draconis fpiras a dorfo vfque ad 
ventrem decurrentia, alterum varfus collum, alte¬ 
rum ad lumbos. Verum nobis locus hic multum 
adhuc dubitationis habere videtur; neque enim 
crzoAog graece ita dicitur, nec videmus fimilitudi- 
xiem cum fpiris draconum, nec denique quomodq 
duo tantum eiusmodi cingula nominauerifc Strabo^ 
cum totum vbique corpus rugis eiusmodi exaratum 
fit Nec meliore fortuna acuti ffimus Britannus 
Tyrwhitt emendabat p.45. zvAag f quae vox proprie 
de callo, deinde etiam de tubere callofo cameli 
vfurpatur. Nobis hic locus opportunus videtur 
le&orem de loco Cofrnae Indicoplenftae admonere, 
qui in Topographiae Chriftianae Libro XI. multa 
animalia Indiae et Aethiopiae propria defcripllt. Is 
igitur etiam de rhinocerote bicorni tradit, quem 
viuum mortuumque faepius in patria contemplatus 
erat Nomen Aethiopicum ponit Aru vel Rarifi , 
et cornua duo incedentem feram motitare, iratam 
vero firmiter defigere, imimoque inprimis arbores 
etiam exfcindfere refert Ex quo apparet, veterem effis 
narrationem, de qua apud Hottentottas inaudiuit 
Sparrmannus p* 412 de mobilitate cornuum, cuius 
fidem 
