O$0 ( 5 2 1 ) 
iii. ; . • < ; 
De medendi tineae capitis ratione paralipome¬ 
na, programma. — Au&oreio. andr, mur¬ 
ra y. Gottingae, 1782. 
V eriflima ex omni parte vfuque quotidiano nobis 
et pmnibus medicinam exercentibus confir¬ 
mata ea funt, quae Illuftris huius opufculi le£tu 
digniffimi auctor de infelici puerorum hoc morbo 
adfeftorum forte, et de peruerfa medicorum cura¬ 
tione a peruerfa, fubtili nimis , magis in futili fpe- 
cierum diftin£tione, quam in vera morbi natura 
perquirenda pofita theoria, candide diffgrit. Spe¬ 
cies enim exanthematum, quae capillatam capitis 
partem occupant, tam copiofas, au£tor€s, inprimis 
Arabes, propofuerunt, vt qui eas ftudiofeperfequa- 
tur vix fciat, quaenam pro veris fictisque habenda 
fint. Latent infuper penitus verae tineae cauflae» 
omniaque, quae circa eas a celeberrimis viris di£ta 
funt, eo redeunt, vt humorum aut tenacitas nimia» 
aut acrimoniae variae, falfae, aut denique impurae 
luis venenum accufentur. 
Alia fententia, cui ipfe 111 . au£tor fidem quan- 
dam conciliare videtur, ea eft, tineam capitis loca¬ 
le malum conftituere et medicamenta ipfii loco ad- 
fe£to applicata internis longe praeferenda eflfe. 
Hanc fententiam exemplis pluribus morborum ex¬ 
ternorum, externis medicinis fanatorum exemplis 
confirmatam, copiofius defendit, enarrata breuiter 
eam ob cauftam partis capitis capillatae ftruftura. 
Quaenam pars in tinea fpeciatim adfe&a fit, 
dici non poteft, nec forte, ob partium fubtilita- 
tem, poterit. In bulbis capillorum certe mali fedes 
non eft; iis enim euulfis, malum absque metu reuer- 
fionis non tollitur, etiamfi hoc tentamen pluries re¬ 
pete- 
