(338) ; 
mentorum elogia fore ampliflima decreturos, cete* 
ris non item, ne, fi praemia virtutis peruulgentur 
cum multis, dignitatem amittant; primum id ipfutn 
fuperbum e fi, praeter paucilfimos illos, neminem 
putare dignum, quem laudent; deinde non intelli* 
gunt, eorum etiam, quibus honorum gradus pares 
funt, glorias interdum.efle difpares. Itaque nemo 
efinoftmm, qui feCaualerio, aut Gulielmino pa¬ 
rem efle dicat, licet eumdem in Gymnafio locum 
occupet, quem illi tenuerunt, ac eosdem fere, quos 
illi, honorum gradus fit confecutus. Quod fi orna* 
menta reliqua, vt per fe clarat et magnifica fint, per¬ 
inde tamen habentur, atque eorum, qui illa accepe¬ 
runt, virtus efi; quanto id in laudationibus appargt 
magis? quae alias in alios accommodari poliunt, ne¬ 
que eaedem in plures conueniunt. Neque enim, fi 
poetam efle dixero laude diguiflimum, putandum 
erit hunc continuo cum Homero aequari, neque, 
fi imperatorem fortiflimum fu i fle affirmauero, erit 
metuendum , ne hic ftatim cum Caefare in virtutis 
contentionem veniat. Quapropter qui de Euftachio 
Zanotto feribere ingredior ? neque paflus fum plus 
apud me quorumdam obtreeflatorum , quam vniuer- 
fae Ciuitatis vocem valere, et voluntatem, fi qdis 
obiiciat, non eum fuifle Zanottum, quem in Ma¬ 
thematicorum Ducibus et Principibus ponas, non 
contendam; fed qui eos omnes inglorios, ignobi- 
lesque dimittat, quibus Principes hi praeftiterunt, 
quantum ipfi praefiiterint, fciet numquam: vt ad 
clariorem horum gloriam pertineat etiam alios lau¬ 
dari. Caeterum nos tantum Zanotto concedimus, 
quantum neque ambitiofi, neque inuidi tribuere al¬ 
teri debent. In quo tametfi difficile efi iis fatisface- 
re, qui omnia ad viuum refecant, nec verba nume¬ 
rant modo, fed tamquam appendunt; nos tamen, 
quid aequis rerum aeflimatoribus videatur, non quid 
morofi illi probaturi fint, intuebimur, neque vero 
time- 
