SI 
paard verdient, bewoont het geheele Oostelijke Siberië tot aan den 
mond der Amur-rivier en Korea, en zal zelfs in de gebergten van het 
Noordelijke Perzië gevonden worden. Geheel tegen dezen overstaande 
is de Javaansche Luipaard, wiens vlekken nog kleiner en talrijker 
dan bij eenigen anderen zijn. Verder is zijne grondkleur veel don¬ 
kerder dan gewoonlijk , en vertoont eenen fraaijen bruin-blaauwachtigen 
glans. Eindelijk is zijn staart meestal langer dan bij de overige, en 
het dier zelf schijnt niet geheel en al de grootte zijner soortverwanten 
te bereiken. Deze Luipaard is echter aan vele toevallige, en derhalve 
individuele afwijkingen onderworpen. Men ontmoet somtijds geheel 
zwarte variëteiten, welke met de gewoon-gekleurden in hetzelfde 
nest gevonden worden. Bij anderen is de staart korter ; en wanneer 
deze individus volwassen zijn, zoo wordt het zeer moeijelijk, hen 
van den Kaapschen of Xndischen Luipaard te onderscheiden. De Ja¬ 
vaansche Luipaard is tot heden slechts op het eiland , welks naam hij 
draagt, gevonden ; en het is zeer ten onregte , dat men hem ook naar 
Sumatra, of op het vasteland van Azië , heeft verplaatst, en met de 
overige rassen verwisseld. Herrman heeft dit dier , hetwelk de Felis 
pardus van Temminck, in den engen zin genomen, is, waarschijnlijk on¬ 
der den naam van Felis chalybeata beschreven. 
Men ziet uit het voorgaande, hoe groot de onderlinge overeenkomst 
van de verschillende Luipaarden der Oude-wereld is. Men zal der¬ 
halve moeten erkennen , dat het bykans onmogelijk is, vaste kenmerken 
van de beide Afrikaansche en den Indischen Luipaard op te geven; dat 
de Javaansche Luipaard zelf, wanneer de minste individuële afwij¬ 
king plaats heeft, zeer moeijelijk van de overige te onderscheiden is; 
en dat, eindelijk, de Noordsche Luipaard de eenige is, welke door zijn 
lang haar , de grootere vlekken op de zijden , en het veel geringer ge¬ 
tal zwarte punten op den kop, de schouders en de dijen, standvastige 
en meer in het oog vallende kenmerken schijnt op te leveren. 
De vergelijking dezer verschillende Luipaarden onderling, en 
met betrekking tot hunne woonplaats, levert een nieuw bewijs ter sta¬ 
ving van de stelling, dat de natuur der levende wezens naar de ge¬ 
steldheid van de lucht, den grond , enz. der plaatsen, welke zij bewo¬ 
nen , gewijzigd is. Zoo zien wij , dat de huid van den Noordschen 
Luipaard met lang en digt haar bedekt is; ongetwijfeld om hem tegen 
den invloed van een, voor deze soort van dieren ongewoon, klimaat te 
beschutten. Ja, de witachtige kleur van zijn vel verraadt reeds 
den bewoner van meer noordelijke streken, en doet ons inzien, dat 
