37 
die vogel, in welken hij eene soort van Strandlooper herkende, met 
deze verrigting bezig was; hetwelk w r ij gaarne gelooven , daarbij echter 
aannemende, dat de rustende Krokodil het vogeltje even min heeft op- 
gemerkt, als het vogeltje den Krokodil. Wegens de menigvuldigheid 
der strandloopers aan de oevers der rivieren, kan zulk eene ontmoeting 
dikwerf plaats hebben. Dat echter de Krokodil dezen zijnen gew 7 aan- 
den weldoener niet beter behandelt, dan ieder ander levend w r ezen, dat 
hem tot voedsel dienen kan, daarvan heeft onze zeer ervaren reiziger, 
Dr. Muller, een voorbeeld met eigen oogen gezien. — Eenige andere 
valsche berigten omtrent de Krokodillen worden reeds door de opgege- 
vene beschrijving van deze dieren tegengesproken, zoo als b. v. dat de 
Krokodil geene tong heeft, dat hij zich in het loopen niet kan omkeeren, 
enz. De verhalen der reizigers over de zeden en huishouding dezer 
dieren, zijn dikwijls vol onnaauwkeurigheden. Wij zullen ons derhalve 
aan de mededeelingen van Dr. Muller houden , w iens langdurige on¬ 
dervinding een genoegzame waarborg voor de geloofwaardigheid zijner 
waarnemingen is. 
De Krokodillen zijn de grootste van alle bekende Amphibiën , en 
verscheidene soorten bereiken in den hoogen ouderdom eene lengte van 
15 tot 18 voeten. Als roofdieren leven zij slechts van vleesch of visch, 
maar zij zijn zoo weinig keurig in hunne spijze, dat zij, zonder onder¬ 
scheid, levende of doode dieren, of allerhande dierlijke zelfstandighe¬ 
den, hetzij versch of half verrot, verslinden. Zij houden zich gaarne 
in stille wateren , en meestal aan derzelver oevers op, waar zij over 
dag dikwijls uitgestrekt liggen te rusten. Ofschoon altijd gereed, 
een levend wezen aan te vallen, w anneer zij het in hunne magt 
kunnen bekomen , zijn echter de avonduren de w are tijd om op roof 
uit te gaan. Door middel van hun fijn gehoor, (want hun gezigt en 
reuk zijn zeer middelmatig) weten zij dien weldra gewaar te wmrden. 
Hebben zij zich in eene hinderlaag verborgen, zoo wachten zij ge¬ 
rust tot hunne prooi hun genoegzaam nadert, om met gevolg te kun¬ 
nen worden aangevallen. Is dit niet het geval, zoo zoeken zij dezelve 
zachtjes te bekruipen, en ongemerkt tot op eenen korten afstand 
te naderen, als wanneer zij op eens zoo plotseling toeschieten, dat 
aan het zorgelooze voorwerp van hunnen aanval de tijd ontbreekt, 
om op de vlugt bedacht te zijn. Zoodra zij hunne prooi gevat 
hebben , snellen zij , haar in den muil houdende, naar het water , 
en slepen ze , dikwerf eerst eenigen tijd daarna , op eene afgelegene 
plek , waar zij haar verscheuren en bij stukken verslinden. Kun» 
