43 
zeden regtvaardigt. Een ander voorbeeld hiervan levert een zeldzame 
roofvogel van West-Afrika, aan welken door Ruppell de kenmerkende 
naam van Gijpohierax (Giervalk) is gegeven. De vogel, door genoemden 
schrijver onder de valkachtige roofvogels geteld, wordt door andere Ge¬ 
leerden als een’ Gier (Vultur angolensis ) aangevoerd ; welke meening 
misschien, als een tegenovergesteld uiterste, even onjuist is als die 
van Ruppell ; daar deze vogel blijkbaar in zijn geheele wezen ver¬ 
dient tot de Aasgieren (Cat/iartes) gebragt te worden, en slechts ten 
opzigte zijner kromme, scherpe nagels , en van zijnen tot op den oog- 
kring geheel met vederen bedekten kop, overeenkomst met de Talken 
vertoont; zoo als hij , wat zijne neusgaten betreft, met even veel 
regt, een eigenlijke Gier als Talk kan genoemd worden. Eindelijk zijn 
er onderscheidene valkachtige roofvogelen, w r elke, door den vorm 
hunner pooten, een’ naakten oogkring, en door hunne levenswijze, sterk 
tot de gierachtige vogelen naderen ; onder w r elke vooral eenige Zuid- 
Amerikaansche soorten, zoo als de zoogenaamde Caracaras of Cy- 
mindis enz. aanmerking verdienen. 
Om zich een duidelijk en beknopt overzigt van de familie der Gieren 
te vormen , wdllen wij de afwijkenden van beide voornoemde soorten , 
den Giervalk en Gierarend , op zich zelve en, als ware het, als uit¬ 
zonderingen op den algemeenen regel, beschouwen. De familie der 
Gieren laat zich dan zeer goed in twee geslachten afdeelen , namelijk 
dat der Aasgieren ( Cathartes) en dat der eigenlijke Gieren ( Vultur ). 
De Aasgieren zijn dadelijk te erkennen aan hunne neusgaten, welke 
eene zeer langwerpige gedaante hebben, en in de rigting van de lengte¬ 
as des snavels geplaatst zijn. Daarenboven is laatstgenoemd werktuig 
langer en zwakker dan bij de eigenlijke Gieren. Zij bewenen Afrika, 
het zuidelijke Europa en het grootste gedeelte van Amerika, w r aar zij 
de plaats der eigenlijke Gieren vervangen, welke in de Nieuwe- 
wereld geheel en al ontbreken. De soorten van dit geslacht vertoonen 
tamelijke afwijkingen onderling, zoowel ten opzigte van hare grootte 
als der gedaante en zwaarte van den bek, den staart, enz. , en de 
aanwezigheid of het gemis van zekere vleeschachtige aanhangsels aan 
den wertel van den snavel. Deze afwijkingen in aanmerking nemende, 
hebben de natuuronderzoekers hierin weldra aanleiding gevonden , 
om het geslacht der Aasgieren in verscheidene ondergeslachten te 
splitsen, welke echter, als geheel kunstmatig, in eene natuurlijke 
rangschikking verdienen verw r orpen te worden. Zoo heeft men b. v. 
de soorten met aanhangsels aan den snavel, van de overige afgezon- 
