46 
van Europa afdwaalt, en, dikwerf levend van Dalmatië naar Weenen 
gebragt en van deze stad verder verzonden, bijkans de eenige giersoort 
is, welke in de menageriën wordt aangetroffen. 
De overeenstemming tusschen deze twee soorten van Gieren is zoo 
groot, en de individuele afwijkingen, welke men bij dezelve, vooral bij 
den K. fulvus waarneemt, zijn zoo talrijk, dat het buitengewoon moeijelijk 
is, vaste soortskenmerken voor dezelve op te geven. Er bestaan zelfs 
individuën, w elke de kenmerken van beide soorten in zich vereenigen ; 
waardoor men in verzoeking komt, hen als bastaarden te beschouwen, 
welke vooronderstelling echter altijd zeer gew aagd is. Hoe dit ook zij, zoo¬ 
veel is zeker , dat eene dergelijke uitvlugt altijd nog beter is, dan de wijze, 
waarop zich zoovele natuuronderzoekers in dergelijke gevallen weten te 
redden , en daarin bestaande , dat zij, zoodra bij een individu de geringste 
afwijking plaats heeft, eene bijzondere soort van hetzelve maken. 
De vergelijking van een groot aantal voorwerpen van de beide voor¬ 
noemde giersoorten levert de volgende uitkomst. 
De Vullur Kolhii onderscheidt zich , bij den eersten opslag van het 
oog, door zijne bleek oker-gele kleur, w elke bij de ouden zeer helder 
wordt, doch by de jongen met aardbruin geschakeerd is. By den K. 
fulvus , daarentegen, heeft de grondkleur eenen meer bruinachtigen of zelfs 
roodbruinen , somtijds naar het grijze trekkenden tint, en de schachten 
der vederen van de onderdeden zijn witachtig, weshalve het schijnt, dat 
iedere veder met eene helle lengtestreep voorzien is. Een ander ken¬ 
merk levert de gedaante der vederen op , w elke bij eerstgenoemde soort 
breeder en afgerond , bij laatstgenoemde gew oonlijk smaller en toege¬ 
spitst zijn. Eindelijk bestaat er meestal ook een verschil ten opzigte der 
vederen, welke den halskraagzamenstellen : bij den V. Kolhii namelijk, 
zijn deze vederen altijd naar evenredigheid kort, somtijds van eene lan¬ 
cetvormige gedaante en gedachtig, somtijds geheel wit en w'olachtig ; 
dit laatste heeft zeer zeldzaam plaats bij den V. fulvus , waar deze ve¬ 
deren bijkans altijd langer, somtijds zeer lang en smal of, naar de we¬ 
tenschappelijke uitdrukking, lijnvormig zijn, en dan eene roodachtig- 
bruine kleur vertoonen. 
De moeijelijkheid, om onze soort in de vrije natuur gade te slaan , 
is w aarschijnlijk oorzaak, dat men over hare levenswijze eigenlijk niets 
zekers weet. De opgaven, w elke men hieromtrent in de geschriften der 
natuuronderzoekers aantreft, zijn waarschijnlijk van den V, Kolhii ont¬ 
leend , of bepalen zich tot de opmerkingen, w elke men nanr voorwer- 
pen , die in gevangenschap leven , heeft gemaakt. In dezen staat 
