50 
in getal, vertoonen zeer weinig verscheidenheid ; en slechts bij eenige 
soorten (die tevens gewoonlijk, maar niet altijd , zoo als men valsche- 
lijk vooronderstelde, ongehoornd zijn) worden meer of minder volko¬ 
men ontwikkelde hoektanden waargenomen. 
Om een gemakkelijk overzigt van de herkaauwende dieren te verkrij¬ 
gen , heeft men eene kunstmatige rangschikking uitgevonden , en deze 
dieren in ongehoornde en gehoornde verdeeld. Tot de eerste afdeeling 
behooren de Kameelen , de Lama’s en de Muskusdieren. De tweede af¬ 
deeling bevat vooreerst soorten met hoornen , welke elk jaar , na ge¬ 
heel afgeworpen te zijn, op nieuw aangroeijen : dit zijn de herten, en 
hunne horens worden geweijen genoemd. Yerders soorten , bij welke 
de horens den vorm van met haar begroeide uitstekende knobbels hebben, 
en niet afgeworpen w r orden: hiertoe behoort het Kameelpaard. Einde¬ 
lijk soorten, wier horens tevens blijvende zijn, en zich voordoen als een 
hoornachtig bekleedsel, dat als een koker eene beenachtige kern omvat: 
hiertoe behooren de Ossen , Antilopen, en de Geiten met het Schaap. 
Het Rendier wordt met het volste regt onder het geslacht der Herten 
geteld. Het onderscheidt zich voornamelijk van de overige Hertensoorten 
door de gedaante zyner horens en tevens daardoor, dat ook het wijfje horens 
draagt: iets , dat bij de overige herten het geval niet is. Heze horens 
zijn naar evenredigheid grooter en meer uitgerekt dan gewoonlijk , en 
meestal, wanneer men derzelver uiteinde daaronder begrijpt, slechts 
met drie paar groote takken voorzien , die echter bij de meeste voor¬ 
werpen eene schopvormige gedaante aannemen, en zich wederom in 
kleinere takjes verdeden. 
Het is vooral de sterke ontwikkeling van het eerste paar takken of 
de zoogenaamde oogtakken , welke aan de horens van dit dier een eigen¬ 
aardig aanzien geeft, dat nog verhoogd wordt , wanneer die takken , 
of voor het minst één van beide, digt langs het hoofd, en evenwijdig 
met deszelfs bovenste lijn, tot aan of over den snuit zich uitstrekt. Ais 
een ander in het oog vallend kenmerk van het Rendier kan men opge¬ 
ven , dat niet alleen zijn geheele snuit, maar ook de neus, met stijf 
kort haar bezet is ; en dat de pooten, tot tusschen de hoeven met lange 
haren voorzien zijn , welke tot op den grond hangen: echte kenmerken 
van de bewoners der koude streken. Overigens is het Rendier zeer 
krachtig van bouw, en naar evenredigheid iets lager op de pooten dan 
de Eland, het gewone Hert, de Ree , enz., en draagt den ineenge¬ 
drongen hals in eene meer horizontale lijn. De kleur van het digte en 
grove haar is in den zomer bruinachtig, wordt van lieverlede grijs- 
