53 
yoorheen ook in Frankrijk bestaan hadde ; maar ook hieromtrefit vindt 
men niet het minste berigt bij eenigen schrijver. 
Wij zien uit het voorgaande, hoe gering de uitkomsten zijn, welke 
geschiedkundige onderzoekingen over dit dier leveren. Wij willen ons 
derhalve liever met deszelfs natuurlijke historie bezig houden , welke 
door Linnaeus, Pallas en andere beroemde geleerden en reizigers 
grondig bewerkt geworden is. 
Het Rendier bereikt eene lengte van vier tot vijf voeten, en is 
omstreeks drie tot drie en een’ halven voet hoog. Het gewigt van 
het geheele dier verschilt van 100 tot 200 ponden. Men zegt, dat 
de wilde Rendieren veel grooter dan de tamme, en onder deze de 
Siberische wederom grooter dan de Laplandsche zijn. Het Rendier 
draagt omstreeks 40 weken, brengt in de maand Mei een jong voort, 
wiens horens reeds acht dagen na de geboorte te voorschijn komen. 
Na verloop van twee jaren zijn deze dieren reeds volwassen. Zij leven 
in den zomer van de knoppen der hoornen en heesters en van gras ; in 
den winter van verschillende soorten van mos, voornamelijk van het zoo¬ 
genaamde IJslandsche mos ( Lichen islandicus ) , hetwelk zij dikwerf 
genoodzaakt zijn van onder de sneeuw op te zoeken. Wanneer het 
voedsel schaarsch wordt, of, door andere oorzaken gedreven, onder¬ 
nemen zij troepsgewijze meer of minder uitgestrekte verhuizingen, 
zwemmen over rivieren en meren, gaan over sneeuw- en ijsvelden, 
die heinde en verre zich eentoonig over land en zee uitstrekken. 
Zij loopen tamelijk snel, niet springende zoo als de Herten, maar 
dravende, zoodat zij met groote stappen, als w are het, eene dan¬ 
sende beweging maken, en dikw erf met de hoeven tegen elkander 
slaan. 
Dit dier, zonder twijfel voor de noordsche volken verre w r eg het 
nuttigste , is tot heden door de inboorlingen van het koude Amerika niet 
getemd geworden. Deze onbeschaafde volksstam vergenoegt er zich 
mede, deze dieren, wanneer zij in hun bereik komen, te vangen, om 
hun vleesch te verteren en de huid tot kleeding te gebruiken. Geheel 
anders is het hiermede in het noordelijke deel van Azië, en vooral in 
Lapland, w aar deze dieren, te eenenmale de plaats van alle andere 
eetbare huisdieren vervangende, de geheele levenswijze dier volken 
bepalen, hunnen eenigen rijkdom uitmaken , en hun alzoo alle midde¬ 
len van bestaan opleveren. Daar de prijs van elk dier in dit land de 
w r aarde van een’ of twee gulden niet te boven gaat, zoo bezit iedere 
huishouding een tamelijk groot getal dezer dieren, hetwelk bij de daar 
