22 
Voor denzelven wit met eene smalle zwarte dwarsstreep. De slagpen¬ 
nen , het achterste gedeelte van den rug en de staart zijn zwart ; de 
onderste dekvederen van laatstgenoemden echter roestgeel. Het geheele 
onderlijf is wit, behalve eene roodbruine vlak op het midden der borst. 
Bek en pooten zijn rood , de eerste met eene zwarte punt. De Iris 
is citroengeel, en de naakte rand van het oog van eene roodachtige kleur. 
De bijnaam, welken deze Gans draagt, toont duidelijk genoeg aan, 
dat zij in Egypte te huis behoort ; maar het zoude echter zeer ver¬ 
keerd zijn , hieruit de gevolgtrekking te maken , dat deze soort slechts in 
genoemd land alleen wordt gevonden. Zij bewoont integendeel het grootste 
gedeelte van Afrika en bezoekt ook het zuidelijke Europa. Wanneer 
men dus den naam van Afrikaansche Gans, welke haar van verschei¬ 
dene vroegere natuuronderzoekers werd gegeven, verworpen heeft, en 
haar de Nijl- of Egyptische Gans noemt, zoo moet dit aan het belang 
worden toegeschreven , hetwelk ons de geschiedenis van dit dier inboezemt. 
De Egyptische Gans is waarschijnlijk na de ontdekking van den zee¬ 
weg naar de Oost-Indië, voor het eerst in middel-Europa gebragt ge¬ 
worden. Zij werd weldra getemd en om hare schoonheid , in mena- 
geriënen op vijvers gehouden. Dat dit reeds sedert meer dan eene eeuw 
plaats had, bewijzen de afbeeldingen van deze Gans , welke men op 
schilderijen uit de zeventiende en achttiende eeuw aantreft. Linnaeus, 
Buffon en de meeste latere natuuronderzoekers hebben haar gekend , 
en velen hebben gelegenheid gehad , dit dier levend te zien. Het is 
derhalve te meer te verwonderen , dat eerst in het begin van de ne¬ 
gentiende eeuw de bekende Fransche natuuronderzoeker Geoffroy st. 
Hilaire op het denkbeeld is gekomen , dit dier voor de ware, zoo ge¬ 
naamde Yos-gans der oude Egyptenaren te verklaren, welke bij dit 
volk onder de heilige dieren werd geteld , en als zoodanig, doch alleen 
bij naam , sedert eeuwen aan de Geleerden bekend was. 
Men vindt namelijk in de geschriften van Herodotus , Plinius , 
Aelianus en Horapollo gewag gemaakt van dezen vogel, onder den 
Griekschen naam van Chelanojpex , hetwelk woordelijk Yos-gans be- 
teekent, en ook in het latere latijn door Vulpanser werd vertaald. 
De uitleggers dezer schrijvers hebben allerhande gissingen gemaakt, 
welke vogel eigenlijk onder dezen naam bedoeld was, zoodat eenige 
hem voor de Zaag-eend of Brand-gans, anderen voor de Berg-eend 
hielden, omdat men uit zijnen naam Yos-gans verkeerdelijk opmaakte, 
dat hij, gelijk de Yos, in aardholen moest leven: eene eigenschap, welke 
alleen de Berg-eend (Jnas tadorna) bezit. Deze onzekerheid duurde 
