21 
Eindelijk moeten wij opmerken, dat er, onder ieder der drie ge» 
noemde hoofdgeslachten, soorten bestaan , welke elkander onderling nade¬ 
rende, tot onderafdeelingen kunnen vereenigd worden; zoo als b. v. het zeer 
talrijke ondergeslacht der Duik-eenden , welke gedurende den winter onze 
kusten in menigte bezoeken, en zich van de eigenlijkeEenden, behalve 
door het lapvormig zwemvliesje van den achtersten teen , door krach¬ 
tiger vormen , dikker kop, digter vederen , korter vleugels, meer naar 
achteren staande pooten , eenen meer opgerigten gang, grootere vaar¬ 
digheid in het duiken, enz., onderscheiden. 
Wij willen nu bij deze algemeene beschouwingen , welke wij te ge¬ 
lijker tijd als inleiding voor volgende verhandelingen over diergelijke 
vogelen hebben medegedeeld, niet langer vertoeven , maar overgaan 
tot de beschrijving van de soort , wier afbeelding wij heden aan onze 
lezers voorleggen. 
De Egyptische Gans behoort, met het volste regt, tot het geslacht 
der Ganzen, en wijkt van dezelve slechts door de aanwezigheid van 
eene kleine spoor aan de vleugels af. Dit dier mag als eene der schoon¬ 
ste , en om den rang, dien zij in de mythologie der oude Egyptenaren 
bekleedt, als eene der merkwaardigste soorten worden aangemerkt. 
Zij is veel kleiner dan onze gewone tamme Gans en omstreeks van de 
grootte der witkoppige Gans, welke ons land gedurende den winter in 
menigte bezoekt. Ten aanzien van hare houding heeft zij veel over¬ 
eenkomst met de gewone gans, ofschoon zij iets hooger op de pooten 
is, en den staart een weinig lager draagt, dan deze. Haar snavel is 
van middelmatige grootte en zeer hoog aan den wortel. Het is niet te 
ontkennen , dat er in de uitdrukking van den kop van dezen vogel iets 
wilds is, hetwelk echter meer aan de zonderlinge kleurschakering van 
het gezigt, dan aan andere oorzaken moet worden toegeschreven. Het 
oog namelijk wordt in zijn’ geheelen omvang omzoomd door eenen 
breeden , roodbruinen band , welke zich van het oog tot aan den bek 
voortzet, en ook dit laatste werktuig in de gedaante van eenen breeden 
zoom omgeeft. De overige gedeelten van den kop en hals zijn wit¬ 
achtig, met eenen flaauwen olijfbruinen tint, welke op den nek de over¬ 
hand neemt en van achteren langs den hals in het roodbruine overgaat. 
Het onderste gedeelte van den hals en het bovenste der borst zijn 
geelbruin, met eene groote menigte zeer fijne golfachtige d warslijntjes. 
Dezelfde teekening ziet men op de schouders, waar de grondkleur ech¬ 
ter donkerder is, en op de zijden van het lijf, waar de donkere golf¬ 
lijnen iets grooter worden. De spiegel is goudgroen, en de dekvederen 
