6 
Volmaakt is, de meerdere of mindere voortreffelijkheid der menschen 
onder elkander bepaalt. Wij hebben in het voorgaande opzettelijk 
geen gewag gemaakt van al die hoogere eigenschappen, welke den 
mensch alleen toebehooren, en hem, als een redelijk wezen, te eene- 
male verre boven de dieren verheffen: van de spraak , van zijne geest¬ 
vermogens en de daaruit voortvloeijende zedelijke kracht, door welke 
hij zijne hartstogten en driften kan besturen;— w ant w ie zal hem het 
uitsluitend bezit dier eigenschappen betwisten en hem van dit stand¬ 
punt met de dieren vergelijken, wier meeste handelingen aan de inge- 
schapene natuurdrift zijn onderworpen, waardoor, voor altijd, aan de 
ontwikkeling van verstandelijke vermogens een grenspaal wordt gezet. 
Maar het wordt tijd, tot den Orang-oetan terug te keeren, ten einde 
zijne leefwijze , huishouding, zeden en eigenschappen af te schilderen. 
Wij hebben reeds vroeger gezegd, dat dit dier op de eilanden Sumatra 
en Borneo wordt gevonden. Zijne door de Europeanen aangenomene 
benaming is van Maleischen oorsprong, en beteekent zooveel als bosch- 
mensch. Bij de wilde volksstammen in de binnenlanden van Borneo 
draagt hij echter verscheidene andere namen, van welke wij slechts 
den meest bekenden , Kahica , aanvoeren. 
In plaats van in het gebergte te leven, zoo als men vroeger alge¬ 
meen geloofde, bewoont de Orang-oetan slechts lage streken, meestal 
in de nabuurschap der rivieren, en wel de groote digte w r ouden, welke 
zich langs hare oevers uitstrekken. Hij houdt zich bijkans altijd in 
de boomen op, daar de vorming zijner tot het klimmen ingerigte voe¬ 
ten , hem niet veroorloven met gemakkelijkheid op den vlakken grond 
te gaan, hetwelk hij, in eene gebukte houding en op de lange handen 
steunende, volbrengt. Zijn voedsel bestaat meestal uit sappige boom¬ 
vruchten. Hij bouwt zich op de kruin van lage boomen eene soort 
van klein en eenvoudig nest, waarin hij liggende slaapt, en zich 
daarbij met omgeknakte takken of eenige groote bladeren bedekt. Hij 
is schuw, neemt bij het naderen van gevaar de vlugt, en slechts de 
ouden zullen zich, w anneer zij geen ander redmiddel meer vinden , 
tegen de aanvallen van den mensch verdedigen. 
Slaat men eenen levenden Orang-oetan in den minder gevorderden 
leeftijd gade, dan zullen vooral zijn schrandere, kalme blik en de groote 
bedaardheid en bedachtzaamheid, waarmede hij al zijne bewegingen en 
handelingen volbrengt, dadelijk in het oog vallen. Hij heeft noch 
de melancholie en het phlegma der langarm-apen (Hylobates ), noch de 
treurige ingetogenheid, welke men bij de slank-apen (* Semnojpilhecus) 
