4 
door hunne buitengewone lengte , ook w r anneer het dier regt op staat , 
tot op den grond reiken. De voet is zoo zeer naar binnen gekeerd, 
dat het dier bij het loopen niet op de vlakke zolen treedt, maar op 
den buitensten rand van den voet, wiens lange teenen in de natuur¬ 
lijke rigting altijd sterk naar binnen gebogen zijn. De duim van den 
voet is niet alleen om zijne kortheid, maar ook daardoor merkwaardig, 
dat hij dikwerf geheel en al van nagel ontbloot is; een verschijnsel, 
hetwelk men vroeger aan het geslachtsonderscheid, vervolgens aan den 
invloed eener andere levenswijze in gevangenschap, of ook wel aan 
verschil van soort toeschreef; het blijkt echter, naar de nieuwvste, op 
meer dan vijftig voorwerpen toegepaste waarnemingen, dat zulks als 
geheel toevallig moet w r orden beschouwd. De kop van den Orang- 
oetan is in den jongen leeftijd fraai gew r elfd , en loopt in eenen niet 
zeer langen afgeronden snuit uit. Het is vooral dit gedeelte , hetwelk 
in den volgenden leeftijd buitengewoon groote veranderingen ondergaat. 
Gedurende den waasdom van het dier, neemt de snuit allengskens in 
omvang en lengte toe, en wordt eindelijk zeer hoog, breed en van 
voren als afgehakt, zoodat, daar zich de eigenlijke hersenpan niet in 
gelijke verhouding ontwdkkelt, dezelve bij oude voorwierpen, naar 
evenredigheid, veel kleiner en lager voorkomt, dan bij jongere dieren. 
De ooren hebben bijkans dezelfde gedaante, maar zijn niet zoo groot, 
als bij den mensch. De oogen liggen digt bij elkander, en onder de¬ 
zelve ziet men de punt van den kleinen , bijkans geheel ingedrukten 
neus uitsteken» De mond vertoont zich in de gedaante van eene wdjde 
dw r arsspleet, w r elke door zware, zeer beweegbare lippen gevormd wordt. 
Het aangezigt is bijkans kaal en van eene vuil blaamvachtige kleur, welke 
om de oogen, mond en ooren in het vleeschkleurige overgaat. Alle 
overige deelen van het dier zijn met lange haren bedekt, w elke echter 
op de borst en aan de zijden van den buik zeer dun staan, langs den 
voorarm in eene omgekeerde rigting, namelijk opwaarts loopen, en 
welker kleur meestal een fraai kastanjebruin, nu helder, dan donker, 
of somtijds bijkans zwartbruin is. De oude mannetjes zijn zeer gemak¬ 
kelijk te onderscheiden door de, van eene vetachtige zelfstandigheid 
gevormde, groote en halve-maanvormige uitsteeksels, welke men aan 
de wangen ontwaart. Yerders hebben zij eenen vrij sterken baard 
aan de kin , van welken bij het wdjfje slechts een klein beginsel te zien is„ 
Men heeft veel gesproken van de gelijkenis, w r elke men tusschen 
den Orang-oetan en den mensch meent te hebben gevonden ; maar 
wie ooit een’ ouden aap van die soort gezien heeft, zal zeker van dit 
