59 
als bij de overige slangen , waar dit verschijnsel ook , hoewel in zeer 
geringe mate, plaats heeft. De ribben van den hals namelijk, in 
stede van , zoo als gewoonlijk , eenen sterken boog te vormen , zijn 
bij de Brilslangen bijkans regt. In de rust zijn deze ribben naar 
achteren gerigt , en de hals schijnt dan van denzelfden vorm te zijn 
als het overige ligchaam. Zoodra de slang daarentegen oprijst en , 
hare natuurlijke apathie verlatende, in gemoedsbeweging komt, zet 
zij den hals, door middel der naar voren bewogene ribben, op, 
en het is dan eerst, dat dit gedeelte als eene platte langwerpige 
schijf zich voordoet. 
De houding, welke zij in dat oogenblik aanneemt, is inderdaad, 
opmerkelijk. Op den staart of het achterste gedeelte van het lig- 
chaam steunende, rigt zij het lijf bijkans regt omhoog, en buigt 
den kop zoo sterk naar voren, dat deze in eene horizontale lijn 
komt, en met het lijf een’ regten hoek vormt. Heeft zij deze hou¬ 
ding niet slechts aangenomen om rond ie gluren, maar om haren 
vijand af te wachten , zoo vertoont zij eene andere, niet minder 
merkwaardige eigenschap , door namelijk haar vergift naar het voor¬ 
werp van haren toom te spuwen: eene eigenschap, aan welke zij 
ook den naam van Spuwadder te danken heeft. Overigens zijn deze , 
zoo als alle andere vergiftige slangen , ten aanzien van den mensch 
onschadelijk van aard , en hij heeft niets van haar te vreezen , wan¬ 
neer hij ze niet in de rust stoort, of tergende, tot verdediging 
dwingt. 
De Brilslangen worden slechts in de Oude-wereld aangetroffen , 
en bewonen een groet gedeelte van Afrika, het geheele heete deel 
van Azië, tot op de eilanden van den Indischen Archipel en Nieuw- 
Holland. De meesten houden zich in drooge opene streken op, ver¬ 
bergen zich in holle plaatsen onder den grond, klimmen niet op 
boomen (eene eigenschap, waarin de venijnige slangen, op eenige 
weinige uitzonderingen na, deelen), en schijnen nooit of althans 
zeldzaam in het water te gaan. 
Onder alle bekende soorten van dit geslacht zijn er eigenlijk maar 
twee, over wier levenswijze en zeden men meer naauwkeurige narigten 
heeft. Beide deze soorten zijn even merkwaardig door de belangrijke rol, 
welke zij in de geschiedenis der oude volken hebben gespeeld, De eene, 
in Afrika t’huis behoorende , de flaje der tegenwoordige Arabieren, was 
de Oero of koning der oude Egyptenaren , die bij dit volk als goddelijk 
vereerd werd , en wier afbeelding men op de overgeblevene gedenk- 
