60 
teeltenen uit dit Land menigwerf vindt afgebeeld ; zij is waarschijnlijk 
de slang, welke, voor het minste door haren naam , aanleiding heeft 
gegeven tot de fabel van den Basiliskus; zij is de w r are Aspis der oude 
schrijvers; en ofschoon Aelianus zestien soorten van Aspis aanvoert, 
zoo hebben deze at aars chijn lijk evenmin ooit bestaan, als de drie- 
en-veertig Herculessen, van w elke sommige oude schrijvers gew r ag maken ; 
zij is eindelijk de slang, waarmede de goochelaren van het hedendaag- 
sche Egypte hunne tooverijen uitvoeren; en daar deze kunsten reeds in 
de vroegste tijden uitgeoefend werden, en de ffaje de meest bekende 
slang in die streken is , zoo kan men veilig vooronderstellen, dat deze 
goochelaars , bij de Ouden onder den naam van Psyllen zoo vermaard, 
voornamelijk ook van deze slang zich bediend zullen hebben. 
Be tAveede der bedoelde soorten is de eigenlijke Brilslang, van Avelke 
wij nu willen handelen. Bit dier Avordt bijkans in geheel Bekan , op 
Ceylon, in Bengalen en op de Philippijnsche eilanden aangetroffen, en 
in de meer zuidelijke gedeelten van Azië, zoo als op Malacea en de 
drie groote Sunda-eilanden door een verschillend ras vervangen, hetw r elk 
zich voornamelijk door zijne donkere zwartbruine kleur onderscheidt. 
Be Brilslang bereikt eene lengte van vijf voet, waarvan de staart 
omstreeks het zesde of zevende gedeelte inneemt. Zij is zeer krachtig 
gebouwd, en haar lijf met gladde lansvormige schubben , van onderen 
echter, zoo als geAvoonlijk, met breede schilden bedekt, welke onder 
den staart in tweeën gedeeld zijn. Haar kop is tevens met zoogenaamde 
schilden bekleed , waarvan er negen op de opperste vlakte liggen, vol¬ 
komen zoo als dit het geval bij de meeste niet venijnige slangen is. Hare 
kleur, eigenlijk een donker bruinachtig okergeel, is dikAverf en op zeer 
verschillende Avijze met zwart geschakeerd of gemarmeld, of door don¬ 
kere schuinsche strepen afgebroken; met één Avoord: de afwijkingen, w r elke 
men te dezen aanzien vindt, zijn zoo talrijk en in het oog vallend, dat 
niet alleen onkundigen, maar ook zefs kenners, daaruit het bestaan van 
verschillende soorten hebben wdllen afleiden. Wat den zoogenaamden 
bril betreft, w r elke aanleiding tot de benaming dezer slang heeft gege¬ 
ven, zoo kan men zeggen, dat dezelve eigenlijk uit twee, aan de zijden 
van den hals tegen elkander overstaande zwarte, meestal ringvormige 
vlakken bestaat, welke aan haar achterste einde door eene gebogen 
lijn met elkander verbonden zijn. Ofschoon zeer onduidelijk, heeft deze 
figuur echter dikwijls de gedaante van het voorste gedeelte van eenen 
bril, of liever, den vorm van een’dier brillen zonder veren, Avelke een¬ 
voudig op den neus geklemd wordende, in vroegere tijden alge- 
