69 
y>Phoenix genoemd, dien ik echter slechts in afbeelding gezien heb; 
»want hij bezoekt dit land zeer zeldzaam, en , zoo als de inwoners 
»van Heliopolis zeggen , slechts eenmaal om de 500 jaren , wanneer 
»het tijdstip gekomen is, dat zijn vader sterft. Indien men op de 
»waarheid der afbeelding kan vertrouwen, zoo is één gedeelte zijner 
»vederen goudgeel, het andere rood. Ten opzigte zijner grootte en 
»van zijn voorkomen heeft deze vogel wel overeenkomst met den Arend. 
»Men deelde mij overigens, omtrent denzelven, weinig geloofwaardige 
»verhalen mede. Hij zou namelijk zijnen vader, met wierook opge- 
»vuld, uit Arabië overvoeren, om hem in den Zonnetempel te 
»begraven. Te dien einde vervaardigt hij uit mirten een voorwerp , 
»in de gedaante van een ei, beproeft of hij het kan dragen, holt het 
»dan uit, legt zijnen vader er in en stopt de opening met wierook digt.” 
Het verhaal van Plinius levert eenig verschil op met het voorgaande 
van Herodotus. Wat de kleur betreft, zegt hij, dat de Feniks 
eenen schitterend goudgelen hals heeft, overigens purperkleurig is , de 
staart daarentegen blaauwachtig, met rozenroode vederen doormengd. 
Aan den bek ziet men eenen kam, en op den kop eene kuif. Hij 
bouwt zich, wanneer hij oud wordt, een nest van takken van den 
kaneel- en wierookboom , om daarin te sterven , enz. 
Ook Tacitus, Pomponiüs Mela en andere oude schrijvers spreken 
over den Feniks, maar op eene wijze, waaruit men zien kan, dat geen 
hunner dezen vogel in de natuur zelve aanschouwd heeft. Ook twij¬ 
felen zij zelve allen, niet aan het bestaan van dezen vogel, maar aan 
de waarheid der verhalen, welke men van hem opdischt, en komen 
daardoor op de vooronderstelling, dat er bij den waren, nog een 
valsche Feniks verdicht is. 
De eerste oude schrijver, welke den Feniks in natuur schijnt te 
hebben gezien, was Lactantius, die ten tijde van Constantijn den 
Groote te Konstantinopel leefde. Hij heeft een gedicht over den 
Feniks nagelaten, in hetwelk, onder dezen naarn , de goudlakensche 
Fazant zoo duidelijk en in al deszelfs deelen is beschreven, dat er niet 
de minste twijfel kan overblijven, of daarmede werkelijk deze vogel 
bedoeld is. 
In de middeleeuwen schijnt de goudlakensche Fazant zelf wederom 
in vergetelheid geraakt te zijn, en slechts de geschiedenis van den 
Feniks bleef in de boeken bestaan, en werd allengskens met het 
toenemen der beschaving algemeen bekend. Ofschoon nu Mar co Polo 
reeds in de dertiende eeuw den goudlakenschen Fazant op zijne reize 
