70 
naar Siam en Cochin-China wederom lieeft gezien en beschreven , 
dacht men er echter niet aan , dat dit de vermaarde Feniks der Ouden 
wel kon zijn, en scheen zelfs zoo weinig waarde aan deze beschrijvin¬ 
gen te hechten, dat in latere werken, van dezen vogel niet eens gewag 
gemaakt wordt. 
Het is overigens te verwonderen, dat zelfs de beroemdste natuur¬ 
kundige schrijvers der zestiende eeuw, zoo als Gessner , Belon en 
Aldrovandus , van den goudlakenschen Fazant niet spreken , daar zij 
toch reeds den Paradijsvogel kenden, die zonder twijfel eerst na de 
ontdekking der Molukken naar Europa werd overgebragt. Men 
moet derhalve vooronderstellen , dat de goudlakensche Fazanten eerst 
tegen het einde der zestiende of in het begin der zeventiende eeuw, 
toen zich de handel meer en meer uitbreidde, en de Europeanen in 
eene meer geregelde verbinding met de Chinezen en Japannezen 
kwamen , naar ons werelddeel vervoerd zijn geworden. 
Deze vogel werd weldra om zijne fraaije kleuren getemd, en daar 
hij zich, met eenige zorg, aan onze luchtsgesteldheid gewent, in me- 
nageriën en Fazanterijen tot sieraad gehouden. Ofschoon teerder van 
aard dan de zilverlakensche of de gemeene Fazant, legt hij toch in 
den gevangen staat eijeren , en broeit die uit ; en men heeft zelfs, 
ofschoon met veel moeite , bastaards van den goudlakenschen en ge¬ 
in een en Fazant verkregen. 
De goudlakensche Fazant is een der fraaiste vogelen , en indien hij 
niet als getemde vogel gemakkelijk te verkrijgen en bij iedereen bekend 
was, zoo zoude hij waarschijnlijk geene mindere waarde hebben, dan 
verscheidene andere, op verre na niet zoo fraai gekleurde soorten van 
dit geslacht. Hij is iets kleiner dan de overige Fazantensoorten. Bij 
het oude mannetje, hetwelk wij afgebeeld hebben, zijn de pooten , de 
kuif en het achterste gedeelte van den rug goudgeel; de wangen , kin 
en keel roodgeel, naar het witachtige trekkende ; alle andere deelen 
hebben eene schitterende hoogroode kleur. De vederen van het voorste 
gedeelte van den rug en van achteren in den hals zijn zeer breed , bij¬ 
kans in de gedaante van schubben , blaauwachtig groen van kleur, met 
eenen metaalglans en donkere randen. Deze vederen worden naar 
voren gedeeltelijk bedekt door de lange vederen van den nek, welke 
eene soort van kraag vormen, dien het dier oprigten en uitspreiden kan. 
De vederen van dezen kraag zijn oranjegeel, met smalle zwarte dwars- 
strepen en randen. De dekvederen der vleugelen zijn roodbruin, maar 
worden naar achteren donkerblaauw. 
