82 
klaren, dat de Leeuw, van natuur minder wreed dan de Tijger en vele 
andere katten, ook minder vermetel is; zich daarom, bij eene onver¬ 
wachte ontmoeting , meestal weifelende toont, en , wanneer hem de 
honger niet dwingt, den strijd liever ontwijkt dan opzoekt, of wanneer 
hij tegenstand vindt, en zijnen aanval niet op echte kattenmanier, 
door kruipen en bespringen, kan uitvoeren, liever de vlugt neemt, dan 
zich met zijnen vijand meet. Dit zijn overigens zaken, welke Aristo- 
teles reeds vermeld heeft, die door Barrow, Sparrman, Lichtenstein 
en andere reizigers op nieuw beweerd zijn , en waarvan men vele voor¬ 
beelden kan opnoemen. Malespini reeds, de vroegste noemens¬ 
waarde prozaschrijver van Italië , verhaalt als een zonderling geval , 
hoe in het jaar 1259 een te Florence aangebragte Leeuw in de stad 
losraakte en, na de menschen in groote vreeze gebragt te hebben, een 
kind wegsleurde; waarop de moeder, huilende en schreeuwende, stout 
op den Leeuw toeliep , en het waagde hem het kind uit de klaauwen 
te rukken, zonder zelve, evenmin als haar kind, eenig leed van het 
verscheurend dier te ondervinden; zoodat, ter gedachtenis hiervan, het 
kind den naam van Orlanduccio del Leone verkreeg, dien het ook zijn 
geheele leven door behield. Barrow zegt ronduit, dat de Leeuw een 
der traagste roofdieren is, die niet eerder zijnen buit gaat opzoeken , 
dan voor hij van den honger daartoe wordt aangedreven ; dat hij altijd 
zijne prooi zoekt te bespringen, en de grootere dieren in het open veld 
niet durft staan. Hij voegt ironisch daarbij , dat het een geluk voor 
de Kolonisten en de Hottentotten zoude zijn , indien de Leeuw inder¬ 
daad het edele en grootmoedige karakter bezat , dat zoo dikwerf de 
verbeeldingskracht der dichters heeft ontvlamd , en bijv. de meening 
juist ware , dat de Leeuw het beneden zijne waardigheid achtte , zich 
met het bloed van een slapend schepsel te bezoedelen. 
Wij willen nu slechts nog eenige regelen uit de meesterlijk geschre¬ 
vene reize van den beroemden Lichtenstein overnemen, die, als na¬ 
tuurkundige , beter dan de meeste der overige reizigers in staat was , 
over deze zaak uitspraak te doen, en den Leeuw te schetsen zoo als 
hij wezenlijk is. »De Leeuw ,” zegt hij , »valt, zoo als alle jagers 
verzekeren, noch dieren, noch menschen aan, wanneer zij niet vlugten, 
zonder zich eerst op een’ afstand van omtrent tien schreden te hebben 
nedergelegd , en den sprong, dien hij wil nemen, te hebben afgemeten. De 
jagers schieten derhalve niet eerder op hem , voor hij zich nedergelegd 
heeft, omdat zij dan zeker zijn, hem voor den kop te kunnen raken. 
Wanneer men ongewapend eenen Leeuw tegenkomt, dan zijn moed en 
