84 
geschiedenis reikt, bekend geweest. In den Bijbel wordt dikwerf 
gewag van hem gemaakt, en hij zal in het Hebreeuwsch niet minder 
dan zeven verschillende namen dragen, die het dier in zijne verschillende 
leeftijden kenschetsen. De oude schrijvers spreken ook van jagten op 
Leeuwen , die in Syrië en Arabië plaats hadden. Tan het oude Mau¬ 
ritanië of het tegenwoordige Barbarijë werden dikw r erf Leeuwen le¬ 
vend naar Rome gebragt, om in de kampspelen vertoond, en door die 
soort van Gladiatoren, w r elke men Bestiarii noemde, als ware het in 
tweegevecht, afgemaakt te worden. Van Marcus Antonius wordt 
verhaald , dat hij op eenen met Leeuwen bespannen wagen in triumf 
door de stad reed ; en van eenen Karthager, Hanno genaamd, dat hij 
voor het eerst met eenen getemden Leeuw voor het volk optrad , en 
om die reden, als een voor de vrijheid gevaarlijk mensch, ter dood ver¬ 
oordeeld werd. Bekend is het wijders, hoe verre het in onze dagen een 
Martin en van Amburgh in deze kunst gebragt hebben , en dat hun, 
in onze beschaafde tijden, een beter lot is te beurt gevallen. 
De eerste, die Leeuwen in de kampspelen te Rome invoerde, 
was Q. Scaevola , omstreeks eene eeuw vóór onze tijdrekening. Ver¬ 
volgens deed de Dictator Sylla te gelijk een honderdtal dezer dieren 
vertoonen, die hij van den Koning Bochus uit Mauritanië had ont¬ 
vangen. Pompejus had eenmaal zes honderd en JuLius Caesar vier 
honderd Leeuwen bij elkander. Onder Hadrjaan werden zeer dikwijls 
Leeuwen naar Rome gebragt, en eens te gelijk een honderdtal gedood 
en dit ging zoo voort, bijkans gedurende den geheelen tijd der Keizer¬ 
lijke regering. 
Men kan uit de menigte der Leeuwen, die alleen naar Rome, waar¬ 
schijnlijk uit het naburige Mauritanië vervoerd werden, opmaken , 
hoe menigvuldig voorheen deze dieren in die streken moeten geweest 
zijn. Voorondersteld zelfs dat de middelen, welke de Ouden in het 
werk stelden om deze dieren te vangen , buitengewoon menigvuldig en 
doeltreffend waren, zoo kan men zich echter nog geen denkbeeld 
vormen , hoe zij verscheidene honderden dezer dieren te gelijk konden 
verkrijgen, en die, op hunne kleine schepen en bij den zoo gebrekki- 
gen staat hunner scheepvaart, konden vervoeren. Men moet derhalve 
vooronderstellen dat er geheele armeën , duizenden van handen bezig 
waren, om op den wenk van één’ enkel’ bevelhebber tot het beoogde 
doel werkzaam te zijn ; anders zouden deze colossale ondernemingen 
even onverklaarbaar zijn , als het bouwen der piramiden bij de oude 
Egyptenaren, of der gothisehc domkerken in de middeleeuwen. 
> 
