85 
Êene niet minder groote rol dan bij de weslersche , heeft de Leeuw 
bij de oostersche volken gespeeld. Zijn naam komt in de oudste 
dichtwerken dikwerf als Koning der dieren voor, en het gebruik der 
oostersche Torsten, van zich den leeuwennaam toe te eigenen, is tot 
op den huidigen dag in zwang gebleven. Van daar, dat zij zich tegen¬ 
woordig nog Sing laten noemen, hetwelk overeenkomt met het Sans- 
krit-woord Singha , dat Leeuw beteekent, en de bijnaam van een der 
oudste Dynastiën in Indië was. Deze Singha’s regeerden later ook over 
Ceylon, hetwelk naar hen Singhala (Leeuwen-eiland) genoemd werd 
(waaruit ons Ceylon is ontstaan), ofschoon er op dit eiland oorspron¬ 
kelijk nooit Leeuwen schijnen geleefd te hebben. Hetzelfde geldt van 
Achter-Indië en China , waar de Leeuw echter ook alleen bij name , 
gelijk bij de Chinezen slechts door monsterachtige beschrijvingen en 
afbeeldingen bekend is. 
Dat de Indische Leeuw eerst in de laatste tien jaren in Europa is 
bekend geworden, daarover moet men zich inderdaad niet weinig ver¬ 
wonderen , vooral daar zij in sommige streken nog zeer menigvuldig 
voorkomen. Kapitein Smee , die acht vellen dezer Leeuwen naar Lon¬ 
den heeft gebragt, had deze dieren, met nog drie andere, in den tijd 
van ééne maand geschoten. Hij verhaalt, dat dit dier te Guzerate 
Kameeltijger genoemd wordt ; gedurende het heete jaargetijde houdt 
het zich in de met bosschen begroeide vlakten op ; het is een zeer 
gevaarlijk dier voor het vee, doch schijnt den mensch nooit aan te 
vallen. Opmerkenswaardig is het overigens, dat in de streken , waar 
deze Leeuwen wonen, geene Tijgers voorkomen. 
Daar wij reeds in de voorgaande regelen hebben gewag gemaakt van 
de kunst om Leeuwen te temmen , zoo willen wij nu nog met weinig 
woorden spreken over de kunst, om in het algemeen groote verscheurende 
dieren te temmen; of eigenlijk , wij willen onderzoeken, welke mid¬ 
delen men daarbij in het werk stelt, om dit doel te bereiken. Ieder 
weet, dat deze kunst slechts door weinig personen wordt uitgeoefend; 
dat zij niet, zoo als andere kunsten, van den eenen tijd en van den 
eenen mensch op den anderen overgaat, en dat de beroemde dieren¬ 
temmers deze kunst, als ware het, uit zich zelve hebben geleerd , en 
haar te meer als een geheim bewaren , daar zij dan , als buitengewoon 
verschijnsel, de verwondering van den toeschouwer in des te hoogeren 
graad tot zich trekt. Men zal derhalve begrijpen, dat ook wij van 
deze kunst niets anders weten , dan hetgeen wij als toeschouwers bij 
hare uitoefening hebben waargenomen ; maar dit schijnt ons evenwel 
