90 
Zijn haar is op de overige gedeelten van het ligchaam iets langer dan 
aan den kop, en vormt om dezen een’ zoogenaamden halskraag, welke 
ontstaat, doordien er eene streep langer haar dan het overige, van voor 
het oor over de wangen loopt, en nederwaarts den hals omringt. Een’ 
dergelijken halskraag vindt men ook bij de Lynxen; doch by de meeste 
overige katten is hij zeer weinig ontwikkeld. De hoofdkleur van den 
Tijger is een fraai roodachtig geelbruin, hetwelk op de onderste deelen 
van het dier in het witte overgaat. Het meest in het oog vallende 
kenmerk van de kleur des Tijgers zijn de smalle zwarte strepen, welke 
in eene meer of minder zuiver loodregte rigting van den rug naar den 
buik loopen. Deze strepen staan zeer ijl op de schouders en ver¬ 
liezen zich op de voorpooten geheel en al; op de achterpooten daar¬ 
entegen zijn zij zeer duidelijk en nemen daar eene schuinsche rigting, 
terwijl zij zich op den staart in den vorm van (dikwerf dubbele) ringen 
vertonnen. Op de borst loopen deze strepen in eenen hoek te zamen. 
Op de wangen en om het oog bevinden zich kleine zwarte strepen en 
vlekken , terwijl een doorgaande zwarte band van de wangen beneden 
om den hals rondloopt. De mondhoek is zwart, en ook de achter¬ 
kant van het oog is van diezelfde kleur ; maar het geheele bovenste 
gedeelte daarvan wordt door eene groote lichte vlek ingenomen. 
De kleur van den Tijger is, in hare verdeeling, veel minder aan indivi¬ 
duele afwijkingen onderhevig , dan bij vele andere dieren en verscheidene 
kattensoorten ; en zelfs de verschillende rassen van Tijgers stemmen, in dit 
opzigt, zoo zeer met elkander overeen, dat men niet in staat is , hierin 
eenige naauwkeurige en tevens standvastige verscheidenheden op te geven. 
De Koningstijger is bij uitsluiting een bewoner van Azië, en werd 
ook voorheen , zoo als men uit alle oude geschiedkundige bescheiden 
kan opmaken, in geen ander werelddeel gevonden. Hij is van de ei¬ 
landen Java en Sumatra over geheel achter-Indië tot Bengalen, Dekan 
en Hindostan verbreid ; komt noordelijk wederom aan de oostelijke , en 
zuidwaarts van den Kaukasus aan de westelijke oevers van de Kaspische 
zee voor, en verspreidt zich van daar in de woeste streken over geheel 
Siberië tot op-, en noordwaarts van het Altaï-gebergte, en zelfs tot 
in Korea en China. 
In vroegere tijden , toen men de dieren meestal zeer oppervlakkig 
onderzocht, en , bij gemis van groote publieke Museums, pok de ge¬ 
legenheid ontbrak, verscheidene dezer dieren tevens met elkander te 
vergelijken , vergenoegde men zich met op te geven, dat een zeker 
dier in deze en die landen voorkwam, zonder verder te onderzoeken, 
