93 
eerst in latere tijden, toen de Romeinen hunne veroveringen in Azië 
uitstrekten, levend naar Rome gebragt. In den Bijbel, waar de namen 
van den Leeuw en van andere groote dieren zoo dikwerf voorkomen , 
wordt geene melding van den Tijger gemaakt. Alexander de Groote , 
die toch zoo verre naar Indië is doorgedrongen, schijnt hem op zijnen 
togt niet ontmoet te hebben ; en slechts van zijnen Vlootvoogd Near- 
chus verhaalt Arrianus , dat hij een Tijgervel gezien heeft , en dat 
hem de bewoners van Indië veel van dit gevaarlijke dier vertelden. 
Hoe weinig narigt echter van het dier zelf toen naar Griekenland is 
gekomen, blijkt uit de volslagene onkunde van Aristoteles met het¬ 
zelve. De Tijgers, welke levend te Rome werden vertoond , waren 
waarschijnlijk, zoo als ook Dio Cassius vermeldt, door de Indische 
gezanten ten geschenke medegebragt; en uit deze omstandigheid laat 
het zich verklaren , waarom slechts weinige van deze dieren te gelijk 
vertoond werden; want, hadden de Romeinen gelegenheid gehad, zelve 
jagt op dit dier te maken, zoo zouden zij het zeker in menigte hebben 
gevangen en overgevoerd, en niet als eene buitengewone zaak aan- 
halen, dat men eens vijf Tijgers te gelijk in de kampspelen doodde , 
daar men de overige groote dieren bij honderden aanbragt en ver¬ 
moordde. 
Het is niet waarschijnlijk, dat men gedurende de middeleeuwen 
Tijgers levend in Europa heeft gezien , en zij schijnen eerst lang na de 
ontdekking van den zeeweg naar Indië, herwaarts overgevoerd te zijn 
geworden. Men weet dat er onder Lorewijk XIY een levende Tijger 
te Parijs was; een andere ten tijde van Ruffon, onder Lodewijk XY. 
Sedert dien tijd echter heeft men dikwijls Tijgers, meest uit Bengalen, 
aangevoerd, en er bestaat tegenwoordig bijkans geene menagerie, die 
eenigzins van beteekenis is, waar men niet een of verscheidene van 
deze dieren kan zien ; en opgezette vellen van dezelve zijn in de meeste 
Museums aanwezig. 
YYat de eigenlijke Natuurlijke Historie van den Koningstijger betreft, 
te weten: zijne zeden, huishouding, enz., zoo moeten wij tot ons 
leedwezen erkennen, dat daar nog zeer weinig van bekend is; en dit 
zal men zeer natuurlijk vinden , daar de weinige menschen , die in de 
gelegenheid zijn, deze dieren in hunnen natuurstaat gade te slaan, 
de plaatsen, w r aar zij huisvesten, liever vermijden dan opzoeken. De 
Tijger heeft niet de gewoonte van den Leeuw 7 , van te blijven staan 
alvorens hij de vlugt neemt, wanneer hem bij dag een mensch in zijn 
leger ontmoet; wordt hij verrast, en is er geene gelegenheid om een’ 
