102 
gen. Deze soort schijnt, even als de Leder-schildpad , alle Zeeën der 
lieete luchtstreek te bewonen, en wordt in de Middellandsche zee ? 
waar gene soort echter voorkomt, niet aangetroffen. 
Eene andere soort is de groothoofdige Zee-schildpad (Chelonia Ce- 
phaló) , die zich van alle andere daardoor onderscheidt , dat hare rib¬ 
benschilden vijf en niet vier in getal zijn. Haar kop is, naar evenredig¬ 
heid , groot en dik, de hoornplaten vuil-bruin geschakeerd; zij leeft 
meest van dierlijke zelfstandigheden, is even verre verspreid als de Le¬ 
der-schildpad , maar wordt overal in veel grooter menigte dan deze 
aangetroffen. 
Wij komen nu eindelijk tot de soort, welke wij afgebeeld hebben. 
Hare kleur, ofschoon geelachtig en bruin geschakeerd , is een meer of 
minder fraai groen, waarom zij ook de groene Schildpad genoemd 
wordt. Haar kop is niet groot, en de bek van voren uitgerand, in 
stede van in eene afwaarts gerigte punt verlengd te zijn. De nagel aan 
den tweeden vinger ontbreekt. Behalve door deze hoofdkenmerken , 
onderscheidt zich deze soort ook door hare levenswijze , daar zij zich 
niet van dieren , maar meestal van plantenstoffen voedt. Aan deze 
omstandigheid moet men waarschijnlijk toeschrijven, dat haar vleesch 
niet den traanachtigen smaak van dat der overige soorten heeft, 
maar integendeel een krachtig en zoo gezocht voedsel oplevert, dat 
de mensch , bij gebrek van beter , zijne toevlugt tot allerhande surro¬ 
gaten neemt, en zich alzoo een ingebeeld genot tracht te verschaffen , 
wanneer hij het niet in de wezenlijkheid kan genieten. 
Deze soort wordt, even als de Caret-schildpad, slechts onder of digt- 
bij de keerkringen , en derhalve niet in de Middellandsche zee aange¬ 
troffen. Zij is vooral zeer gemeen op de plaatsen, die met zeewier be¬ 
dekt zijn, waarom ook de vermaarde, wijduitgestrekte en met het onder den 
naam van Sargasso bekende wier begroeide zeevlakten,rondom het Groene 
voorgebergte, in de zee om de Antillen , enz., de lievelings-verblijven dezer 
dieren schijnen te zijn. Eenzame, onbewoonde en zandige kuststreken 
opzoekende , om hunne eijeren te leggen , worden zij te dier tijde in 
menigte gevangen , levend of haar vleesch ingezouten vervoerd , en de 
eijeren opgezocht, om gegeten te worden, of meestal tot de bereiding 
van olie te dienen. 
Deze vangst wordt gewoonlijk gedurende den nacht verrigt. Men 
gaat te dien einde het strand digt aan de zee langs , om het spoor op 
te zoeken , hetwelk het dier , uit de zee op het land kruipende , ge¬ 
maakt heeft. Dit spoor volgende , vindt men weldra , naauwelijks der- 
