106 
De eigenaardige physionomie der Uilen wordt voornamelijk daardoor 
veroorzaakt, dat het geheele voorste gedeelte van hunnen grooten 
dikken kop, welk gedeelte het zoogenaamde aangezigt uitmaakt , met 
eenen krans van straalvormig verdeelde vederen wordt omgeven , die 
den korten krommen bek bijna geheel verbergen, en in welks midden 
de groote, digt bij elkander liggende, naar voren gerigte oogen staan. 
Voegt men nog daarbij, dat zij kort en ineengedrongen van gestalte 
zijn ; dat hun dik voorkomen niet zoozeer aan de grootte van hun 
ligchaam als wel aan de hoedanigheid hunner vederen moet worden 
toegeschreven , die zeer los op het lijf liggen , lang, teeder en week 
zijn; dat hun gevederte meestal fraai bruin en geel geschakeerd is, en 
dat zy, als roofvogelen, sterke pooten hebben, wier nagels zeer krom, 
krachtig en scherp zijn , zoo heeft men het beeld van eenen Uil , in 
het algemeen geschetst, voor zich. 
In het bijzonder beschouwd , leveren de Uilen echter eene menigte 
andere uiterlijke kenmerken op, die wij kortelijk willen uiteenzetten. 
Hun bek is kort, dadelijk van achteren af naar beneden gebogen , 
en in eene sterk gekromde , scherpe punt uilloopende , zonder tand- 
vormige hoeken aan de zijranden , en aan den wortel , gelijk bij alle 
roofvogelen , met eene zoogenaamde washuid bekleed, die echter 
geene uitstekende kleur heeft, en, even als de kleine rondachtige 
neusgaten , geheel en al met borstelachtige vederen bedekt is. Hun 
hoog opgaande kop is , in verhouding tot het ligchaam , zeer groot , 
en naar voren schuins afwaarts loopende. De buitengewoon groote 
oogen zijn van boven met sterk ontwikkelde, inwendige of tweede 
oogleden voorzien , hebben wijders groote ronde pupillen , staan , zoo 
als reeds gezegd is , digt bij elkander , en zijn zoo weinig ter zijde 
gerigt, dat deze dieren , even als de mensch , de apen en een klein 
getal andere dieren, het hoofd moeten wenden, om volmaakt zijwaarts 
te kunnen zien. De vederen van het aangezigt loopen van de oogen, 
als ware het, als uit een middelpunt straalvormig naar buiten, en 
vormen alzoo eenen meer of minder volkomen ronden vederkrans, 
sluijer genaamd , die zich tot boven aan de kruin uitstrekt , naar 
voren den wortel van den snavel omgeeft, en zich zijwaarts over de 
wangen uitstrekt, om hier de meestal ongemeen ruime oor-openingen te 
overdekken , welke buitendien door eenen min of meer sterk ontwik¬ 
kelden klep geheel of gedeeltelijk kunnen gesloten worden. Hunne 
pooten zijn zeer krachtig, zelden van meer dan middelmatige lengte, tot 
aan de nagels met donsvederen, of wanneer deze ontbreken, met stijve 
