107 
baren, meer of minder spaarzaam bezet. De leeraen zijn eerder kort 
dan lang te noemen, altijd vier in getal, nooit door eenig vlies ver¬ 
bonden , en zoo geplaatst, dat de binnenste en middelste naar voren 
gerigt is, terwijl de buitenste zoowel deze als eene zijwaartsche 
rigting aannemen en zelfs iets naar achteren kan worden gekeerd p 
de achterste teen eindelijk is de zwakste van allen , en zit iets hooger 
vast dan de overigen: een verschijnsel, dat, wel is waar, bij vele 
moeras- en water-vogelen , maar, behalve bij de hoender- en eenige 
zwaluwachtige, bij geene andere land-vogelen wordt waargenomen. 
Hunne nagels zijn zeer sterk gekromd, in scherpe punten uitloo- 
pende , en , behalve dien van den middelsten teen . die aan de binnen¬ 
zijde een’ scherpen kant heeft, volmaakt afgerond. De vleugelen zijn 
meer of minder lang , niet zeer puntig , en aan den achterkant flaauw 
uitgehoold. De staart is altijd (en meestal veel) korter dan het overige 
ligchaam, gewoonlijk afgerond, of als regt af- en slechts in enkele 
gevallen een weinig uitgesneden. De losse en lange vederen zijn zeer 
zacht en week voor het gevoel , en zelfs de slagpennen hebben naar 
evenredigheid zeer zwakke en teedere schachten , en leveren de bij¬ 
zonderheid op , dat de randen der vaan als gesplitst zich vertoonen, 
omdat hare draadjes aan de punten vrij of los zijn , en niet, zoo als 
bij de meeste overige vogelen , vast in elkander sluiten. 
De opmerkzame lezer zal dadelijk, uit deze opsomming van de voor¬ 
naamste kenmerken der Uilen , tot eene menigte bijzonderheden, be¬ 
irekkelijk hunne natuur en levenswijze, kunnen besluiten. Immers, hij 
zal beseffen , dat de Schepper aan deze dieren zulke groote oogen heeft 
gegeven, om eene grootere menigte der weinige lichtstralen, welke 
verhinderen dat de nacht tot eene volstrekte duisternis wordt, te kunnen 
opvangen, en dat zij juist daardoor in staat gesteld worden, des 
nachts voorwerpen te erkennen, die een gewoon oog niet vermag te 
onderscheiden; terwijl zij aan den anderen kant, door de te groote 
menigte lichtstralen, welke de zon over dag verspreidt, geblind of 
althans belet w orden, zoo goed en scherp te zien als des nachts. Be¬ 
sluit hij nu daaruit, dat deze dieren bestemd zyn , in het duister op 
hunnen roof uit te gaan, zoo zal hij tevens begrijpen , dat hunne vede¬ 
ren daarom ook zoo week, en de draadjes der vanen aan de slagpennen 
gesplitst zijn, opdat de vederen bij het vliegen den minst mogelijken 
tegenstand aan de lucht bieden, ja dezelve doorlaten; waaruit volgt, 
dat de vlugt dezer dieren zonder gedruisch geschiedt : een noodzake¬ 
lijk vereischte, om hunne prooi gedurende de stilte van den nacht, 
