108 
onopgemerkt te naderen. Verders zal hij inzien, dat deze dieren door 
de ruime holte, welke hun uitwendig oor vormt, in staat gesteld zijn, 
het minste gerucht, zoo als b. v. het loopen of piepen van eene 
muis, te vernemen, terwijl het deksel van dit werktuig dient, hetzelve 
hij dag als ware het digt te sluiten, opdat de Uil in zijnen slaap alsdan 
door het veelvuldige gedruisch niet gestoord w r orde. 
Be Uilen zijn over den geheelen aardbol verspreid , en worden even 
goed tusschen de keerkringen, als in de koude, binnen den poolcirkel 
gelegene landen aangetroffen. Be meesten schijnen stand- en slechts 
w r einigen trekvogelen te zijn. Het grootste getal der bekende soorten 
leeft in het woud of in bosschen, sommigen in rotsachtige streken , 
weinigen op vlakten en op of onder de aarde. Ook nestelen zij meest 
in holle hoornen, somtijds op rotsen, zeldzaam op den grond. Hunne 
eijeren zijn bijkans rond van gedaante en wit van kleur. Zij leven 
meest van muizen of andere kleine zoogdieren of kleine vogels; maar 
de groote soorten maken ook jagt op dieren tot de grootte van een’ 
patrijs of haan, of van een konijn of haas. Zij verslinden hunne prooi, 
w anneer die niet al te groot is, in haar geheel, met vederen of haar , 
welke onverteerbare voorwerpen zij , gelijk de overige roofvogelen, tot 
een’ bal in één gerold , wederom uitbraken. Baar zij nergens in 
groot getal aangetroffen w orden, en eene menigte kleine, voor de 
velden en het land in het algemeen, schadelijke zoogdieren wegvan- 
gen, zoo moeten zij onder de nuttige roofvogelen geteld worden , en 
alleen de groote soorten verdienen, w r egens de schade, die zij door het 
vernielen van voor de jagt geschikte dieren aanrigten, door den 
mensch vervolgd te w r orden. 
Men brengt de Uilen gewoonlijk onder drie afdeelingen , namelijk: 
zoodanige, welke, zoo als de hier afgebeelde soort, aan iedere zijde van 
den bovenkop een bundeltje lange vederen hebben, om welke reden zij 
Oor -uilen genoemd worden ; verders gew r one Uilen , zonder dal 
hoofdsieraad ; eindelijk Sperwer- of Haviks-Uilen , welke langer van 
staart, kleiner van kop, oogen , vederkrans en uitwendige ooren zijn; 
voorts vaster vederen met stevige schachten en meer aan één gehechte 
vanen hebben, en derhalve, in één woord, den dag-roofvogelen, niet 
alleen door hun maaksel, maar ook door hunne geheele levenswijze, 
nader komen. 
Beze afdeelingen zijn echter geenszins zoo streng beperkt, of de 
algemeene kenmerken kunnen altijd zonder uitzondering op allen wor¬ 
den toegepast. Zoo zijn b. v. by weinige Oor-uilen de deksels van het 
