109 
oor zeer klein, bij de meeste daarentegen groot. Bij eenige andere 
soorten ( Strix ceylonensis en Lechenaltü) zijn de voetwortels (tarsi) 
geheel en al, zoowel van vederen als van haren ontbloot, en daarentegen 
rondom met kleine korrelachtige schubben bedekt. De Dag-uilen heb¬ 
ben gewoonlijk een’ gladden kop ; maar eene groote, fraaije, in Noord- 
Amerika en misschien zelfs in Lapland levende soort ( Strix arctica ), 
die overigens zeer op den bekenden grooten Sneeuw-uil (Strix nyclea) 
gelijkt, onderscheidt zich van alle andere Dag-uilen , door de aanwe¬ 
zigheid van zeer groote, zoogenaamde veder-ooren. Eenige andere 
Dag-uilen naderen allengskens dermate tot de gewone, dat het rnoeije- 
lijk wordt, bij hen de famillietrekken weder te vinden. Wij willen 
hier slechts van den zonderlingen, over het grootste gedeelte van 
Amerika verspreiden Uil (Strix cunicularia) gewag maken , die zeer 
lange pooten heeft, zich altijd op den grond ophoudt, en in aardholen 
leeft, dikwijls in gezelschap van eene zekere soort van kleine marmotten, 
die deze holen graven. Onder de overige Uilen eindelijk zijn er nog 
vele soorten, die op menigvuldige wijzen onder elkander afwijken, 
welke afwijkingen wij echter hier , door gebrek aan ruimte , niet alle 
kunnen aan voeren» 
De groote Oor-uil behoort onder de grootste soorten van het geheele 
geslacht. Hij bewoont de wouden, boschrijke vlakten en bergstreken 
van het grootste gedeelte van Europa, en is tot verre in Aziatisch 
Rusland verspreid , waar hij echter veel helderder van kleur dan bij 
ons zal zijn. Men zegt, dat hij zelfs in Egypte gevonden wordt, 
waar voor het overige eene andere, iets kleinere soort met kortere ooren 
(Strix ascalaphns ) voorkomt. Andere plaatsvervangers van den grooten 
Oor-uil zijn in Amerika, de Strix virginiana of macrohrynchus, in Ben¬ 
galen de Strix bengalensis , en in Zuidelijk Afrika de Strix capensis. 
Deze Uil is iets meer dan twee voet lang. De oogen zijn van eene 
fraaije , vurige , geelroode kleur. De hoofdkleur der vederen is een 
hoog okergeel , hetwelk op den rug en de vleugels met veel zwart ge¬ 
schakeerd is , terwijl alle langwerpige vederen met vele fijne zwarte 
dwarslijnen en langwerpige zwarte vlekken versierd zijn , welke laatsten 
echter op de pooten eo de onderste dekvederen van den staart verdwijnen. 
De groote Oor-uil behoort overal onder de zeldzame vogelen, wordt 
in Holland in het geheel niet, in Engeland in zeer geringen getale, in 
Zweden en Noorwegen menigvuldiger dan in het midden en zuiden van 
Duitschland aangetroffen. Ofschoon hij meestal in wouden of bosch- 
achtige streken voorkomt , geeft hij echter de voorkeur aan steen- en 
