114 
aanblik door haren dikken, stompen snuit onderscheiden. Nog meer 
in het oog vallende is echter de eigenaardige houding van haar lig- 
chaam , welke daardoor ontstaat , dat zij ineengedrongen is , terwijl, door 
de kromming van den rug, het achterste gedeelte van het dier bij het 
staan veel lager gedragen wordt dan het voorste. Deze laatste eigen¬ 
schap is inderdaad zeer kenmerkend voor de Hyena’s, omdat men 
die bij geen ander dier opmerkt, dan alleen bij den Proteles , een 
dier , hetwelk misschien , bij eene natuurlijke rangschikking, in ver¬ 
wantschap met de Hyena’s verdient gebragt te worden , of welligt 
slechts als eene afwijkende soort van deze te beschouwen is. 
De kenmerken der Hyena’s , die van hare enkele deelen zijn afge¬ 
leid , komen ons niet minder belangrijk voor dan die , welke de phy- 
sionomie van het geheele dier bepalen. Zij hebben , even als alle 
vleeschetende dieren , zeer zware hondstanden , en , zoo als gewoon¬ 
lijk , in iedere kaak zes snijtanden. Op de hoektanden volgen aan elke 
zijde der bovenkaak drie, en der onderkaak vier dikke, stompe , zoo¬ 
genaamde valsche kiezen, die, naar achteren toe, gedurig grooler 
verschijnen. Op deze volgt eene zeer groote kies, die, in de boven¬ 
kaak , binnen- en voorwaarts eenen knobbel en daarenboven drie pun¬ 
ten heeft , en in de onderkaak daarentegen eenvoudig in twee punten 
gesplitst is. In de bovenkaak volgt op deze nog eene kleine dwars- 
staande kies. 
De kaauwspieren zijn zeer zwaar, en onder alle vleeschetende dieren 
bezitten de Hyena’s misschien de meeste kracht in hunne kaken. De 
pooten zijn elk met vier teenen voorzien. Het haar is meer of minder 
lang, stevig, wreed op het gevoel, en vormt op den hals eene 
soort van kam of kleine maan. De staart is eerder kort dan lang te 
noemen en rykelijk met haar bezet. 
De Hyena’s worden in het algemeen voor afzigtelijke dieren gehou¬ 
den , en wanneer men de gewoonte volgen wil, aan de dieren zooge¬ 
naamde edele eigenschappen toe te schrijven , dan verdienen de Hye¬ 
na’s hierin zeker lager dan alle andere roofdieren te staan. Zij leven 
gewoonlijk in holen onder den grond of in rotskloven, gaan des nachts 
op roof uit , hebben eene stem , die een vermengd huilen en blaffen 
is, laten somtijds een eigenaardig lagchend geluid hooren , en worden 
in de gevangenschap , niettegenstaande hunne vraatzucht, somtijds 
zoo tam , dat zij zich zonder gevaar door hunnen meester laten gena¬ 
ken , voorondersteld dat zij altijd volop voedsel verkrijgen. 
Men heeft vroeger een ander dier, namelijk den wilden gevlekten 
