DE ITOISCHE OLIFAWT. 
fJElephas imdieus»} 
- —aees =5>O ^ S Sas= —- 
Niettegenstaande de Olifant door de hoogte en den omvang zijns lig- 
chaams , zijne tromp, slagtanden, groote ooren, enz., een geheel eigen¬ 
aardig aanzien bezit, bevindt men niettemin, bij eene naamvkenrige be¬ 
schouwing van zijn maaksel, dat dit merkwaardige schepsel in ver¬ 
scheidene opzigten overeenkomst met zekere andere zoogdieren, namelijk 
met den Tapir, het Zwijn , het Rivierpaard , den Neushoorn en zelfs 
met den Klipdas heeft. Het is dan ook ten gevolge dezer vermaag- 
schapping, dat men al deze dieren in ééne groote afdeeling zamenvat, 
en ze, naar het voorbeeld van Blainville en Cuvier, dikhuidige zoogdieren 
Pachydermata) noemt, tot w r elke men, minder eigenaardig, ook de een¬ 
hoevige dieren (het Paard en den Ezel) rekent. 
De dikhuidige zoogdieren worden voornamelijk gekenmerkt door den 
vorm hunner teenen , welke in de gedaante van hoeven verschijnen, 
wier getal altijd dat van twee te hoven gaat, w r aarom zij ook veelhoe¬ 
kige dieren genoemd worden. Door deze eigenschappen naderen zij tot 
de eenhoevige, en door het zwijn, tot de tweehoevige ofherkaauwende 
dieren , welke echter door vele andere eigenschappen , zoo als het ge¬ 
mis van snijtanden in de bovenkaak , de sterke ontwikkeling der twee 
voorste teenen , ten koste der overige , die bijkans geheel verdwijnen, 
enz. genoegzaam gekenmerkt zijn. 
Wat den Olifant betreft, zoo willen wij de algemeene schets van dit 
dier uit een van onze handschriften , een reeds sedert vele jaren ont¬ 
worpen en begonnen handboek van de Natuurlijke Historie der dieren, 
ontleenen ; deze regelen mogen te gelijker tijd tot eene proeve die¬ 
nen van de wijze, waarop w r ij dit werk denken uit te voeren. 
16 
