124 
streeks de zesde maand te voorschijn , en worden , tusschen het eerste 
en tweede jaar, op de gewone wijze, door uitwerping, door de blij¬ 
vende tanden vervangen. 
De Olifanten leven meestal gemeenschappelijk, in grootere of kleinere 
kudden, die gewoonlijk door een oud mannetje aangevoerd worden , 
met elkander. Zij kunnen even schielijk loopen als een paard, slapen 
liggende, zwemmen zeer goed, en houden zich in het algemeen gaarne 
in de nabuurschap van water op. Zij voeden zich met gras, boom¬ 
bladeren , boombast, saprijke boomtakken of stammen, vruchten enz., 
welke zij met hunne tromp afplukken of scheuren, en tot hunnen mond 
brengen. Wanneer zij drinken willen, zuigen zij eerst het water in 
hunne tromp op , wier uiteinde zij dan aan den mond brengen, om 
daarin het water uit te storten. De jongen echter zuigen niet met de 
tromp, maar onmiddellijk met de lippen. 
Men kan de Olifanten, zelfs wanneer zij in den vrijen toestand ver- 
keeren, niet anders dan zachtzinnige en goedaardige dieren noe¬ 
men, welke, zonder getergd te zijn, den mensch geen leed doen. 
Hierin is ook de reden gelegen , dat zij, voornamelijk de Indische 
soort, niettegenstaande hunne grootte en ligchaamskracht, getemd kun¬ 
nen worden; zoodat men ze ook in vele streken van Oost-Indië als 
huisdieren houdt, waar zij door hunne grootte, hunne volgzaamheid, 
en de bewonderenswaardige wijze , waarop zij zich van hunne tromp 
bedienen, de verwondering der vreemdelingen tot zich trekken, en 
tot veelvuldige overdrevene verhalen van hunne gewaande buitengewone 
geestvermogens aanleiding hebben gegeven. Zij zijn overigens zeer leer¬ 
zaam, en werden daarom en om hunne groote makheid, door de Ouden 
in hunne oorlogen somtijds met goed gevolg gebruikt, en tevens zoo afge- 
rigt, dat zij in de feestelijke spelen der oude Romeinen, alle soorten van 
kunstjes leerden maken , en zelfs op een schuin gespannen koord op¬ 
en af- leerden gaan. 
Zij bereiken eene hoogte van omstreeks tien voet, en ten opzigte der 
tijdperken van hunnen wasdom en leeftijd zegt men, dat zij bijkans 
dezelfde zijn als bij den mensch. De slagtanden leveren het bekende 
ivoor: eene zelfstandigheid, die te allen tijde zeer gezocht werd en 
nog is, dewijl zij, tot allerlei soort van kunstwerken uitnemend ge¬ 
schikt zijnde, daarom bij de dagelijks toenemende weelde, altijd 
nog eene aanzienlijke waarde blijft behouden, niettegenstaande er 
somtijds tanden gevonden worden, van welke een enkele tot vijftig 
en meer ponden weegt. 
