132 
nen, als hebbende hij er slechts twee, waarvan één alleen , de in¬ 
wendige namelijk , met eenen nagel is voorzien. 
Deze vogel bereikt niet zelden eene hoogte van acht voet. De bek 
is klein en plat gedrukt ; de kop insgelijks klein naar evenredigheid 
en, even als het grootste gedeelte van den langen hals, behalve enkele 
haarachtige vederen, kaal en bleek vleeschkleurig. De pooten zijn 
zeer lang, dik en met ruwe schubben bekleed. De overige deden 
zijn met bruinachtige of zwarte vederen bezet, wier draadjes niet aan 
elkander vasthangen; en slechts aan de vleugels en op den staart ziet 
men die lange pluimachtige witte vederen , welke, om hare fraaiheid, 
als een kostbaar sieraad te allen tijde gezocht werden. 
De Struisvogel wordt, uitgezonderd in Egypte, door geheel Afrika aange- 
troffen, en was echter aan de oude Egyptenaren niet onbekend, daar 
op hunne beeldwerken ook geschilderde struisvederen voorkomen. 
De oude schrijvers spreken ook van Struizen in Arabië , en sommige 
hunner laten dezen vogel tot aan de oevers der Kaspische Zee, ja tot in 
Indië voorkomen; maar de waarheid hiervan is door geen’ der nieuwere 
reizigers bevestigd geworden. 
In den Bijbel wordt op verscheidene plaatsen, en wel reeds bij Mo- 
zes, melding van dezen vogel gemaakt; hij was ook aan Herodotus 
niet onbekend ; Aristoteles spreekt reeds van zijne twee teenen en 
oogleden, en de geleerde, doch ligtgeloovige en met weinig kritischen 
geest begaafde Plinius voegt, naar zijne gewoonte, fabelachtige vertel¬ 
sels bij de waarnemingen van Aristoteles. Overigens werd de Struis¬ 
vogel dikwerf leyend naar het oude Home gebragt, om in de spelen 
vertoond te worden. Ook werden in den weelderigen Keizerstijd, de 
hersenen dezer vogelen , met andere spijzen toebereid, voor eene lek¬ 
kernij gehouden ; terwijl de lange vederen reeds bij dit volk , op de 
helmen der soldaten gedragen werden. Ook bij de Arabieren zijn de 
Struisvederen een sieraad voor beide geslachten, en worden tot den 
opschik van allerlei pronkstukken aangewend. 
In het Noorden van Afrika, welks bewoners, bijkans zonder uitzon¬ 
dering, voortreffelijke ruiters zijn, wordt de Struisvogel, even als de 
meeste groote , in de woestijnen of op de vlakten levende dieren, te 
paard gejaagd, en, nadat hij vermoeid is, met stokken doodgeslagen; 
misschien bestaat er op vele plaatsen geen ander middel, om hen op de 
onoverzienbare vlakten te naderen, waar geen struik of boom voorhan¬ 
den is, achter welken de jager zich zou kunnen verbergen, om van daar 
den vogel te verrassen. 
