133 
Aan de Kaap de Goede Hoop worden de Struisvogelen gewoonlijk 
met schietgeweer gejaagd; maar, daar het zeer moeijelijk is, hen tot 
op den behoorlijken afstand te naderen, zoo vervolgt men hen gewoon¬ 
lijk ook te paard, en schiet hen, wanneer zij, moede geworden, niet 
meer met hunne gewone snelheid, welke die van een vlug paard bij¬ 
kans nog overtreft, vlieden kunnen. 
Men heeft de beste narigten over de huishouding en levenswijze van 
den Struisvogel aan de reizigers te danken , welke de binnenlanden der 
Kolonie van de Kaap de Goede Hoop bezocht hebben. Hooren wij 
derhalve, wat de kundige Lichtenstein er van zegt. 
Deze reiziger heeft hen dikwerf ontmoet, en eenmaal op de wijduit- 
gestrekte met heide begroeide vlakten van het Roggeveld, eenige troe¬ 
pen aangetroffen , wier getal hij wel op driehonderd schatte. Daar 
de reizigers ongemerkt genaderd waren, namen deze vogelen plotseling, 
toen zij hen ontdekten, de vlugt, en liepen in digte rijen tegen den 
wind in , zoodat zij er van verre als een troep ruiters uitzagen. Ove¬ 
rigens is de Struisvogel zeer schrander en voorzigtig, ziet zeer ver en 
scherp, en neemt, zoodra hij naderende menschen bespeurt, reeds op eenen 
grooten afstand de vlugt. De Quagga’s, eene soort van Zebra, sluiten 
zich derhalve gaarne aan deze vogelen aan , en gaan, zoodra deze de 
vlugt nemen , dadelijk ook op den loop, dikwerf zonder te weten, dat 
zij door eenig gevaar bedreigd worden. 
De hitte en de daarop volgende droogte van het land dwingt hen 
dikwerf, de vlakten te verlaten ; zij trekken dan meestal naar de nabu¬ 
rige hoogten, waar zij ruimer middelen tot onderhoud vinden , en in 
meer of minder talrijke troepen bij elkander leven. Gewoonlijk echter 
en voornamelijk in den broeitijd, leven zij in familiën bijeen, die meest¬ 
al slechts uit den haan en zijne drie of vier hennen bestaan. Deze leg¬ 
gen hare eijeren gemeenschappelijk in een en hetzelfde nest, hetwelk 
eenvoudig uit een’ kuil bestaat, die in het zand gekrabd en met eene 
soort van wal omgeven is. Zoodra tien of twaalf eijeren gelegd zijn , 
beginnen de hennen over dag bij afwisseling te broeijen ; terwijl zij 
deze bezigheid gedurende den nacht aan den haan overlaten , die door 
zijne meerdere grootte beter in staat is, de aanvallen der Jakhalzen en 
andere roofdieren af te weren. Niet zelden vindt men zelfs enkele de¬ 
zer roofdieren dood bij de nesten liggen, waaruit men opmaakt, dat 
de Struisvogel hen door slaan met zijne pooten afweert, en zelfs in 
staat is hen daardoor te dooden. 
Intusschen varen de hennen steeds voort met eijeren te leggen, tot 
