134 
dat het nest omstreeks dertig stuks bevat, en tot aan den rand vol is. 
Vervolgens worden nog eenige eijeren buiten het nest, rondom hetzelve 
gelegd, welke, door de ouden voor en na in stukken getrapt, aan de 
jongen tot voedsel verstrekken, of, zoo als de inwoners gelooven, enkel 
gelegd worden, om de roofdieren tevreden te stellen. 
De Struisvogel is zeer behoedzaam om de plaats, waar zijn nest ligt, 
voor zijne vervolgers verborgen te houden. In stede van regt op het 
nest toe te gaan, loopen zij om die reden altijd in eenen grooten 
kring derwaarts , hetwelk zij niet doen, wanneer zij naar de bronnen 
w illen gaan om te drinken ; w ant naar deze plaatsen begeven zij zich 
in eene regte lijn , en daar dit dikwijls geschiedt, zoo zijn de wegen 
daarheen als voetpaden uitgeloopen. Is een wijfje bezig met broeijen , 
zoo treft men er zeiden een ander in de nabuurschap aan, en het schijnt, 
dat de afgeloste hen zich dadelijk van het nest verwijdert. Overigens 
zullen zij, gedurende de grootste hitte van den dag, in het geheel niet 
op het nest gaan zitten , en dus het uitbroeijen aan de verwarmende 
stralen der zon overlaten. Zoodra zij merken, zegt men, dat een 
mensch of dier de eijeren aangeraakt en uit hunne stelling heeft gebragt, 
of misschien een of meer daarvan heeft weggenomen , verlaten zij het 
nest, na de eijeren in stukken getreden te hebben, en maken een nieuw 
nest op eene andere plaats. De Kolonisten, welke dit zeer goed weten, 
plegen zich derhalve , w anneer zy een Struisvogelnest ontdekt hebben , 
met de buiten hetzelve liggende eijeren te vergenoegen ; om allen arg¬ 
waan van de zijde des vogels weg te nemen , maken zij het spoor hun¬ 
ner voeten onkenbaar, en zij kunnen op deze wijze allengskens eene 
menigte altijd versche eijeren weghalen , daar de Struis altijd er weder 
nieuwe bij legt. Op deze wijze wordt een zoodanig nest voor hen 
eene w are voorraadkamer , welke zij alle tw ee of drie dagen gaan op¬ 
zoeken en plunderen. De Hottentotten , die minder kiesch zijn in de 
keus hunner spijze, versmaden ook de bebroeide eijeren niet, nemen 
de halfvolwassen kiekens er uit, braden ze met hamelvet, en berei¬ 
den op deze wijze, naar hunnen smaak eene lekkere, naar onze begrip¬ 
pen eene walgelijke spijs, die echter in het geheel zoo slecht niet 
smaakt, als men zich misschien verbeeldt. 
Elk ei weegt omstreeks drie pond, en wordt met vier-en-twintig 
hoendereieren gelijk gesteld. De dojer is zeer voedzaam, en men kan 
derhalve niet veel daarvan op eens eten; het is ook het lek¬ 
kerste van het ei, ofschoon minder smakelijk dan die der hoendereijeren. 
Om een geheel $i op te eten, zijn vier tamelijk hongerige lieden 
