142 
De gewone soort, Pel. onocrotalus , wordt over de vijf voet lang, 
heeft over de acht voet vlugt, en eenen vleeschkleurigen, eenigzins 
in het gele trekkenden keelzak. De w itte vederen nemen, bij de 
ouden , voornamelijk op den built, eene fraaije bleek rozenroode kleur 
aan, die echter na den dood spoedig verdwijnt. Op de borst bevindt 
zich eene groote geelachtige vlek. Deze Pelikaan w r ordt voornamelijk 
in Hongarije aan de oevers van den Donau gevonden, bewoont deze 
groote rivier tot aan haren mond , komt aan de oevers der Kaspische 
zee voor , en wordt ook in het grootste gedeelte van Azië aangetrofïen. 
De beste berigten over de levenswijze van dezen vogel heeft men 
aan den voortreffelijken Pallas te danken, die gelegenheid had, 
denzelven dikwijls op zijne wijduitgestrekte reizen in Azië , en ver¬ 
volgens gedurende zijn veeljarig vast verblijf in het zuiden van Rus¬ 
land , gade te slaan. 
Deze vogel, zegt hij in zijne Zoögrajphia rosso-asiatica , wordt in 
groote menigte op de met riet begroeide kusten van de Krim , langs 
de Kaspische zee , het meir Aral en somtijds aan den Baïkal aange¬ 
trofïen. Hij gaat de rivieren tamelijk verre opwaarts, en houdt zich 
voornamelijk gaarne in gezelschap der Aalscholvers op , met welke hy 
dikw r erf aan de oevers rustende gezien wordt. Wanneer deze vogelen 
op de vischvangst uitgaan, verzamelen zij zich, meestal in de ochtend¬ 
uren , binnen de inhammen, vormen te dien einde, zw r emmende, eenen 
kring, slaan met uitgespannen vleugelen op het water, en drijven op 
deze wijze de verontruste visschen op de moerassige oevers, waar zij 
de groote met hunnen zak opscheppen , terwijl de kleinere , meestal 
door de vooruit duikende, vraatzuchtige Aalscholvers worden opge- 
vischt. Deze jagt levert gemeenlijk visschen genoeg op , om den 
Pelikaan voor een’ halven dag te verzadigen ; des avonds herhalen zij 
echter deze jagt gew r oonlijk nog eens. Heeft hij reeds veel gegeten, 
zoo verslindt hij een’ grooten visch somtijds slechts ten halve , en 
wacht rustig af, tot dat dezelve verteerd is, en de andere helft vol¬ 
gen kan. De Pelikanen duiken nooit, en kunnen zich slechts met 
moeite van het water tot vliegen verheffen. Hunne vlugt is overigens 
zeer fraai en zacht, en zij trekken daarbij den hals aan het lijf, zoo- 
dat de lange bek in eene horizontale lijn op den hals rust. Zij bren¬ 
gen den meesten tijd op het land door, zitten regter op dan de 
Aalscholvers, en loopen ook dikwerf in het rond, hetgeen deze niet 
doen. Hunne pennen hebben eene zeer wijde schacht, wier wanden 
echter zoo dun zijn, dat men die zeer goed tot schrijven en tee- 
