143 
kenen kan gebruiken. De in voornoemde streken legende Pelikanen 
overwinteren in het zuidelijke deel van Azië , komen in het begin van 
het voorjaar aan hunne oude woonplaatsen terug, maken in het riet 
een piramidaalvormig hoog nest van riet en deszelfs wortelen, en 
leggen twee eijeren, die iets kleiner dan zwaneneijeren en wit van 
kleur zijn. 
Belon , een zeer kundig natuuronderzoeker, die in de zestiende 
eeuw het oostelijke deel van Europa en Egypte doorgereisd heeft, 
verhaalt, dat men te zijnen tijde, in vele plaatsen, de keelzakken , 
opgevuld , in alle winkels kon koopen. In Egypte gebruikten de 
schippers deze zakken , om water in hunne schepen te bew r aren. 
De Pelikaan wordt in de gevangenschap zeer tam, en als een fraaije 
en merkwaardige vogel gaarne in de menageriën gezien. Gesner 
verhaalt zelfs, dat Keizer Maximiliaan steeds eenen Pelikaan met zich 
voerde, die des ochtends, wanneer het leger zich in beweging zette, 
vooruitvloog. Deze vogel zou later te Mechelen nog lang geleefd en 
eenen ouderdom van tachtig jaren bereikt hebben. 
Het is algemeen bekend, dat de Pelikaan , sedert de oudste tijden, 
als het zinnebeeld der moederliefde is beschouwd geworden, omdat 
hij, zoo men zeide, zijne jongen met zijn eigen bloed voedt en te 
dien einde zijne borst openscheurt. Dit dichterlijke vertelsel kunnen 
echter de natuuronderzoekers, op goed geloof, niet aannemen, en daar 
men, zoo als natuurlijk is, niets dergelijks bij den Pelikaan waar¬ 
neemt , zoo schrijft men den oorsprong van dit vertelsel aan de om¬ 
standigheid toe, dat men, den Pelikaan zijne jongen uit den krop 
ziende voeren , waarbij het voedsel niet in het gezigt van den toe¬ 
schouwer komt, zich verbeeld heeft, dat dit op eene buitengewone 
wijze moest geschieden. Dat nu het bloed als voedsel aangenomen 
werd , daartoe hebben waarschijnlijk de bloedroode kleur van de punt 
des snavels en de geelachtige borstvlek aanleiding gegeven. 
