146 
ten opzigte der kleur , tussehen het mannetje en het wijfje ; en oofi 
de jongen gelijken daarin op hunne ouders, behalve dat zij op de 
zijden van het ligchaam eenige rondachtige vlekken hebben , die echter 
zeer onduidelijk en reeds in het tweede jaar moeijelijk van de grond- 
kleur te onderscheiden zijn. 
De Coegoear wordt door de in Zuid-Amerika wonende Spanjaarden 
en Portugezen gewoonlijk Leeuw , of ook w r el roode hond genoemd. 
De naam van Coegoear is van eene der vele meer of minder gelijk¬ 
luidende benamingen ontleend , welke dit dier bij de verschillende 
volksstammen van Brazilië en Paraguay draagt. De overige inlandsche 
namen van dit dier zijn in Europa w r einig bekend , behalve dien van 
Puma , welken het in Peru zal dragen. 
De Coegoear is over de geheele verzengde luchtstreek van Ame¬ 
rika verbreid , doch w ordt overal veel zeldzamer aangetroffen dan de 
Jagoear ( Felis onca). Men heeft echter deze kat, behalve in Peru , 
geheel Brazilië, Guyana, Columbia en Mexico, ook ten zuiden in 
Paraguay en Chili tot zelfs in Patagonië , en ten noorden in de zui¬ 
delijke der Yereenigde Staten waargenomen; hoewel zij op de West- 
Indische eilanden nooit aangetroffen wordt. 
De beste narigten over de zeden van dit dier heeft men aan den 
Prins van Neuwied en aan Rengger te danken. Wij zullen in onze 
beschrijving voornamelijk den laatstgenoemden reiziger volgen, die, in 
zijn boek over de zoogdieren van Paraguay, eenen schat van waar¬ 
nemingen heeft medegedeeld, zoo als men dien in geen ander w r erk 
vindt. Om het fraaije, in voornoemd w r erk medegedeelde verhaal van 
de zeden en levenswijze van den Coegoear niet te verminken, willen 
wij ons voor dezen keer bepalen, hetzelve zonder eenige bijvoegingen 
eenvoudig te vertalen. 
»De bewegingen van dit dier,” zegt hij, bladz. 124, »zijn zeer 
gemakkelijk. Door den bouw van zijn ligchaam, waarvan het achter¬ 
gedeelte hoóger dan het voorste is, w r ordt hij in staat gesteld, sprongen 
van twintig en meer voeten te doen. Zijn oog is groot, en geeft in 
den nacht niet zelden licht van zich ; zijn blik is ernstiger dan die 
van den Jagoear, levendig, en heeft geene de minste uitdrukking van 
wildheid. Ofschoon hij des nachts in de schemering beter ziet dan 
bij dag, zoo schijnt hem echter het zonnelicht niet veel te hinderen. 
Zijn reuk is zwak , het gehoor daarentegen buitengewoon scherp. Hij 
overtreft den Jagoear evenzeer in vlugheid, als hij in kracht bij dezen 
achterstaat. Moed vertoont hij slechts in den uitersten nood, en zoekt 
