148 
de fluitende stem van eenige kapucijner-apen, die zich, niet verre 
van mijne rustplaats, op eenen oranjeboom verzameld hadden. Reeds 
had ik de hand aan het geweer geslagen, om hen te verrassen, 
toen op eens de geheele apen-familie met luid geschreeuw naar den 
kant, waar ik mij bevond, heenvlood. Zij sprongen van tak tot tak, 
en van boom tot boom , met de hun eigene behendigheid , en ver¬ 
kondigden hunne vrees door hun klagelijk geschreeuw en andere tee- 
kenen. Ik zag nu welhaast, dat zij door een’ Coegoear vervolgd 
werden , die hen driftig en met groote sprongen van vijftien tot twin¬ 
tig voet, van boom tot boom nazette. Hij gleed met ongeloofelijke 
behendigheid over de door slingerplanten verwarde takken , w r aagde 
zich tot op hun uiterste einde, en deed, wanneer zij zich nederbogen , 
eenen sprong, om het einde des taks van eenen naburigen boom te 
bereiken.” 
»Zoodra de Coegoear zijne prooi overmeesterd heeft, scheurt hij haar 
den hals open, en slurpt, alvorens hij het dier begint te verslinden, het 
laauwe bloed op. He kleinere dieren verteert hij vervolgens geheel, 
van de grootere echter slechts een gedeelte, en w r el bij voorkeur het 
voorste. Zoodra hij verzadigd is, zoekt hij eene schuilplaats op, en 
geeft zich over aan den slaap. Hij blijft echter zeldzaam in de na¬ 
buurschap der gevelde prooi, zoo als de Jagoear doet, maar verwijdert 
zich, dikwijls op een uur afstands , vandaar. In den daarop volgenden 
nacht bezoekt hij zijne verlaten prooi nog eens, voorondersteld dat hij 
niet in de gelegenheid is, eenen nieuw T en buit te verkrijgen; w r ant wan¬ 
neer dit plaats heeft, zoo raakt hij de eerste niet meer aan. De reden 
hiervan is, dat hij het bloed te veel bemint, om niet de voorkeur aan 
een levend boven een dood dier te geven. Om dezelfde reden verge¬ 
noegt hij zich ook niet, met slechts een enkel dier te overmeesteren, 
wanneer hij er meer verkrijgen kan; en door deze bloeddorstigheid 
brengt hij dikwijls aan de kudden, voornamelijk aan die der schapen, 
groote nadeelen toe. Op deze wijze doodde eens een Coegoear in 
éénen nacht achttien schapen, zonder van een enkel een stuk vleesch 
verslonden te hebben, zich vergenoegende hun den hals af te scheuren, 
en het bloed te drinken. Toen dit dier des anderen daags in het na¬ 
burige bosch opgezocht en gedood w r erd, vond men zijne maag nog ge¬ 
heel met bloed gevuld, zonder het minste spoor van vleesch. Heeft 
zich de Coegoear vol geslurpt, zoo verwijdert hij zich, tegen zijne ge¬ 
woonte, nooit verre van het tooneel zijner verwoestingen , en geelt 
zich spoedig aan den slaap over. Deze soort van dronkenschap door 
