150 
voedsel, en , het verlies zijner vrijheid niet kunnende verduwen, 
sterft hij van honger. Men voedt de jongen met melk en gekookt 
vleesch op ; spijzen uit planten bereid, wanneer deze niet eerst 
in bouillon gekookt zijn, staan hun tegen, en zij w orden weldra ziek 3 wan¬ 
neer zij geen vleesch krijgen. Hunne lievelingsspijze is warm bloed, w r aarvan 
zij op eens vijf tot zes pond kunnen tot zich nemen. JVa het eten 
gaan zij slapen, zich alvorens overal belikkende, en brengen op deze 
wdjze dikwijls den geheelen dag door. Drinken moet men hem, bij¬ 
zonder in de zomermaanden , dikwijls geven , en het schijnt , dat hij , 
daarvan rijkelijk voorzien , dan niet zoo ligt aan het gevogelte nadeel 
toebrengt. In het algemeen wordt de Coegoear, van jongs opgevoed 
en steeds toereikende van eten en drinken voorzien, zelden zijnen 
meester schadelijk. Hij leert de huisgenooten , zoow r el menschen als 
dieren, van lieverlede kennen, en brengt hun, het gevogelte alleen uit¬ 
gezonderd, geen kw f aad toe. In de jeugd speelt hij gaarne met allerlei 
beweegbare voorwerpen, voornamelijk met houten ballen; ook ver¬ 
draagt hij zich goed met honden en katten , en speelt met hen. Ge¬ 
woonlijk wordt hij aan eenen lederen riem vastgebonden gehouden ; 
somtijds laat men hem zelfs vrij rond loopen. Yeeleer dan hunnen 
meester, zoeken zij degenen op , die hen van voedsel verzorgen , likken 
hen , leggen zich aan hunne voeten , enz. Streelt men hen , zoo doen 
zij , door een brommend geluid , hun welbehagen verstaan. In vreeze 
laten zij eene soort van niezen, en wanneer zij boos zijn, een knorrend 
geluid hooren. Brullen doen zij nooit. Onaangenaam wordt dit dier 
daardoor alleen, dat hij, met zijnen meester spelende, zich verschuilt, 
onvoorziens op hem springt, en, ofschoon altijd spelende, zyne nagels 
en tanden , somtijds op eene al te gevoelige wijze , gebruikt. 
»De Coegoear verwisselt reeds in het eerste jaar van tanden. In 
het begin van het derde jaar heeft hij zijnen volkomen wasdom bereikt 
en zal niet langer dan twaalf tot vijftien jaren leven.” 
»Baar zijn vel niet gebruikt wordt, zoo bejaagt men hem slechts dan, 
wanneer men hem toevallig op het veld ontmoet , of wanneer hij aan 
de kudden schade heeft toegebragt; en daar deze jagt met geen gevaar 
verbonden is, zoo wordt hij van dag tot dag zeldzamer. Op het vrije 
veld wordt hij meestal met strikken gevangen ; in het bosch door 
schietgeweer of lanssteken gedood. In het eerste geval ontsnapt hij 
zelden , omdat hem de ruiters weldra inhalen, en hem de strikken zeer 
behendig om den hals weten te werpen. In de bosschen daarentegen 
is hij moeijelijker op te sporen , omdat hij , de menschen of honden 
