151 
Tan verre ontwarende, dadelijk op een’ boom klimt, van tak tot tak 
springt, en de honden zijn spoor verliezen. Zoekt men hem echter 
dadelijk des morgens op, wanneer hij des nachts eenig huisdier geroofd 
heeft, zoo vindt men hem gewoonlijk slapende , en de honden laten 
hem geenen tijd om eenen boom te bereiken. Zij omringen hem dan 
dadelijk , en grijpen hem moedig aan. In dit geval echter verlaat hem 
zijne vreesachtigheid: hij verdedigt zich met veel moed, en brengt 
dikwerf aan zijne vijanden , voornamelijk met de klaauwen , doodelijke 
w r onden toe ; zijn de honden echter groot en geoefend , zoo wordt hij 
vreldra overmeesterd. Wanneer intusschen de jager genaderd is, steekt 
hij hem met de lans dood , en dit zonder gevaar, daar dit roofdier 
niet, zoo als de Jagoear, de gew r oonte heeft, op den mensch te springen. 
Zijn de jagthonden klein en zwak, zoo ontsnapt de Coegoear niet zel¬ 
den , door eensklaps acht tot tien voet hoog tegen eenen boomstam 
op te springen , wanneer hij , indien de jager niet dadelijk met het 
geweer bij de hand is, weldra tusschen de veelvuldig door elkander 
geslingerde boomtakken en klimopranken verdwijnt.” 
Tot dus verre de berigten van onzen reiziger over dit dier. Wat 
nu , ten slotte , zijn uitwendig voorkomen betreft, zoo kan ons de bij 
deze beschrijving gevoegde afbeelding van den Coegoear daarvan een 
denkbeeld geven; waarbij echter in het oog dient gehouden te w r orden, 
dat zij naar een zeer oud voorwerp vervaardigd is, en het dier dikker 
en meer ineengedrongen vertoont, dan het in de kracht van zijn 
leven en in de vrijheid is. 
