158 
woonlijk de digtste bosschen , en worden niet zelden in de valleijen van 
eenzame bergstreken aangetroffen. Hun geluid bestaat in een dof 
gebrul, hetwelk tot op groote afstanden hoorbaar is. Zij zijn zacht¬ 
aardig en vreesachtig van natuur, en verdedigen zich , wanneer zij le¬ 
vend gevangen worden , niet. Zij kunnen derhalve ook gemakkelijk 
getemd worden, en zouden voorzeker dikwijls levende naar Europa 
gebragt worden , ware het niet, dat zij de gevangenschap , voorname¬ 
lijk in onze koele luchtstreken, slecht kunnen verduren en meestal 
spoedig sterven. 
He geographische verspreiding dezer apen schijnt aan dezelfde wetten 
onderworpen te zijn als die der Slankapen ( Semmnopüheci) in den 
engeren zin , namelijk de Afrikaansche, onder den naam van Colobus 
bekende , soorten uitgezonderd. Zij worden alzoo in Hekan, op Ceylon, 
in een groot gedeelte van Achter-lndie tot Siam , en op de drie groote 
Sunda-eilanden aangetroffen. He soorten zijn slechts in klein getal ; 
niettemin bestaat er echter bij de meeste , zelfs de nieuwste schrijvers, 
ten aanzien van hare juiste bepaling en woonplaats, nog veel verwar¬ 
ring. Onze onderzoekingen hebben de volgende uitkomst opgeleverd. 
De grootste soort van dit geslacht is Hylobates syndactylus , die tot 
nog toe slechts op het eiland Sumatra is opgemerkt. Zij verwijdert 
zich niet slechts door hare grootte , maar tevens door andere kenmer¬ 
ken van de volgende, die in hun maaksel allen met elkander overeen¬ 
komen , en kan derhalve als eene afwijkende soort worden beschouwd. 
Hare keel is naakt en verbergt een’ grooten luchtzak , welke met den 
keelkop in verband staat. He tweede en derde vinger der achterpoo- 
ten zijn door een vlies vereenigd , hetwelk zich tot over het eerste lid 
voortzet. Het haar is eenigzins wolachtig en donkerzwart, met uitzon¬ 
dering aan de kin , waar het meestal wilachtig van kleur is. Heze aap, 
zoo als wij reeds aanmerkten , wordt tot nog toe alleen op het eiland 
Sumatra waargenomen , waar hij zeer gemeen is , en zijne tegenwoor¬ 
digheid door het sterke gebrul verraadt, hetwelk hij, meestal des 
morgens en des avonds, laat hooren. Hij leeft in talrijke familiën, en 
is minder ving in zijne bewegingen dan de overige soorten. Yolgens 
de waarnemingen van den Franschen reiziger Buvaucel , medegedeeld 
in het groote werk over de zoogdieren van Fr. Cuvier , zijn alle be¬ 
wegingen van dezen aap langzaam en log. Hij klautert en springt 
niet schielijk , en kan, wanneer hij zich op den grond bevindt, en er 
geene boomen in de nabuurschap zijn, den mensch niet ontvlugten. 
Daar echter hun gehoor voortreffelijk is, en zij zeer waakzaam zijn, 
