163 
Harp ij-arend [Falco destructor) en zelfs F. coronatus schynen ons toe, 
veeleer tot de havikken te behooren. Er bestaan eindelijk verscheidene 
roofvogelen {F„ albescens , armiger , lophotes , cristatellus , ornatus , 
enz.), die men ook meestal als Arenden beschouwt, voornamelijk om¬ 
dat zij , even als de Land-arenden , de poolen tot op de teenen met 
vederen bezet hebben; maar al deze vogelen moeten, naar ons inzien , 
liever in de afdeeling der Havikken gerangschikt worden, met welke 
zij , door de gedaante van hunnen snavel, hunne korte vleugels enz. , 
veel meer overeenkomen , dan met de Arenden. 
Wanneer wij de afdeeling der Arenden op deze wijze beperken , 
bevat zij niet meer dan drie groepen, namelijk de Land- of ruigpoot-, 
de Zee- en de Yisch-arenden , en deze willen wij nu beknopt 
afschetsen. 
Met de laats ten beginnende , willen wij eerst de Yisch-arenden be¬ 
schouwen , bij welke de boven aangevoerde kenmerken minder duide¬ 
lijk in het oog vallen , dan by de overige soorten. Minder groot dan 
de meeste Land- en Zee-arenden , is hun kop naar evenredigheid ook 
kleiner, de bek korter, zijn de vleugels minder breed, de beenen dik 
en zonder lange zoogenaamde broekvederen. Zij deelen met de Zee¬ 
arenden het kenmerk der naakte voetwortels; maar de schubben, met 
welke deze deelen bekleed zijn, zijn klein en die der zolen zeer scherp 
en ruw. Hunne nagels zijn, behalve de middelste, aan alle kanten afge¬ 
rond: een kenmerk, hetwelk men slechts bij ééne of twee andere soor¬ 
ten van Hag-roofvogels (Falco melanopierus en gampsonyx) aantreft. De 
Yisch-arenden behooren, naar evenredigheid, onder de sterkste en 
krachtigste der geheele afdeeling. Zij bewonen bij voorkeur de oevers 
der meren of groote rivieren en leven uitsluitend van visschen , 
die zij zelve vangen , door zich loodregt uit de lucht in het water te 
storten , wanneer zij den visch met hunne klaauwen vatten , daarna 
oprijzen en zich naar eene veilige plaats begeven, om daar hunne prooi 
te verslinden. Dat deze wijze van voeding hun door de natuur is aan¬ 
gewezen , blijkt reeds uit hun geheele maaksel en voornamelijk uit de 
dikke krachtige poolen , dewijl deze vogelen somtijds visschen vangen, 
die zwaarder dan zij zelve zijn ; verders de afgeronde nagelen, die ge¬ 
makkelijk de harde huid der visschen doordringen ; de ruige zolen der 
pooten , om de gladde , slijmige visschen te kunnen vasthouden ; de 
vettigheid hunner vederen , opdat de vogel bij het onderduiken niet 
nat worde en daardoor buiten staat gesteld , met zijne prooi naar het 
land te vliegen , enz. 
2i" 
